احمدرضا محبی در گفتوگو با میزان در مورد روز نهم محرم گفت: روز نهم ماه محرم را با عنوان حضرت ابوالفضل العباس(ع) نامگذاری کردند. ایشان اسوه وفاداری و ادب محسوب میشوند. ایشان بهترین الگوی رشادت است، زیرا پرچمدار سپاه امام حسین(ع) بودند.
وی به سیره اخلاقی و سبک زندگی حضرت عباس(ع) اشاره و بیان کرد: پس از سیدالشهدا(ع)، حامی بزرگوار کاروان کربلا حضرت عباس(ع) بودند، زیرا رشادت، وفاداری و فروتنی حضرت عباس(ع) یکی دیگر از برگهای زرین عاشورا محسوب میشود که همه را به شگفتی وامیدارد. مبارزات حضرت عباس(ع) بهترین و برترین الگوی یک دوره کلاس انسانسازی برای علاقهمندان به خاندان نبوت و امامت همچنین انسانهای آزاده است. ایمان و شجاعت و شکیبایی و وفاداری به خدا، ولی خدا و امت اسلام نکاتی ارزنده در سیره حضرت عباس(ع) است.
محبی ادامه داد: حضرت عباس(ع) مظهر، اراده و عزم قوی، مهربانی و رحمت، امداد به محرومین و بصیرت و شناخت و دانش و فقاهت در دین، آموزههایی از زندگی عملدار عرصه ایثار است. با این مقام والای علمی، همیشه بیدرنگ و بیچون و چرا مطیع محض آرای الهی مقام ولایت بودند. در زمان تشییع پیکر مطهر امام حسن مجتبی(ع) نیز وقتی امویان اساعه ادب کردند و به تیرباران تابوت آن امام بزرگوار پرداختند، حضرت عباس(ع) دست به قبضه شمشیر بردند، اما با یک اشاره برادر گرامیشان امام حسین(ع)، شمشیر در نیام گذاشته و سکوت پیشه کردند. در کربلا نیز وقتی شمر بن ذیالجوشن از سوی عمر بن سعد برای حضرت عباس(ع) و برادرانش اماننامه آوردند و آنان را فرا خواندند، حضرت ابوالفضل(ع) پاسخی ندادند تا اینکه حضرت سیدالشهدا(ع) دستور دادند که «نزد شمر برو و ببین چه میگوید.» حضرت عباس(ع) با خشم و غضب از سپاه کفر اعلام برائت کردند و مراتب ارادت خویش به امامت را ابراز کردند و شمر را با فضاحت به سوی سپاه عمر سعد فرستادند. حضرت عباس(ع) پس از این گفتگو به دلیل اینکه با امام خویش رو در رو نشده و شرمسار نشوند، به خیمه خود رفتند.
وی به اعتقادات و شفیع قرار دادن حضرت عباس(ع) برای کسب حاجات اشاره و بیان کرد: برخی دعا میکنند تا حضرت عباس(س) شفیع آنان در نزد خداوند شود، اما نمونه این دعا «یا کاشف الکرب» است. وقتی حضرت عباس(ع) در واقعه عاشورا به رود فرات برای برداشتن آب نزدیک شدند، همه هدفشان رفع تشنگی کودکان و انجام دستور امام زمان خود بود و چون امام خود را تشنه میدیدند، حاضر به نوشیدن آب قبل از امام حسین(ع) نشدند. حتی جان خود را فدا کردند تا آب را به خیمهها و به امام حسین(ع) برسانند و دستهایشان از تن جدا شد، اما باز هم دست از کاشف الکرب بودن برنداشتند. چشمها را از دست دادند، باز هم در راه امام خود مقاومت کردند. خلق و منش دینی حضرت عباس(ع) آنقدر عظیم است که در شأن کاشف الکرب شدن در برابر حضرت سیدالشهدا(ع) شدند.
این کارشناس علوم قرآنی در مورد بصیرت حضرت عباس(ع) و هوش معنوی ایشان تاکید کرد: اگرچه بسیاری برای توصیف حضرت عباس(ع) از زیبایی ایشان سخن میگویند، اما باید توجه داشت که امام صادق(ع) در توصیف حضرت ابوالفضل(ع) میفرمایند: «عموی ما حضرت عباس(ع)، به درجهای از معرفت رسیده بودند که ابوفاضل یعنی پدر و سرچشمه فضیلتها شناخته میشدند و دارای ایمانی استوار و راسخ و بصیرت دقیق بودند.»
وی بعد دیگری از حضرت عباس(ع) را مطرح و تصریح کرد: مسئولیتپذیری به عنوان یکی از شاخصهای رفتار شهروندی، در بین تمامی سازمانها و نظامهای اجتماعی به امری بدیهی و قابل قبول تبدیل شده است. بسیاری از ناهنجاریهای موجود در جامعه نتیجه مسئولیتگریزی یا بیتفاوتی در انجام وظایف به وجود میآید و اگر همۀ آحاد جامعه مسئولیتپذیر باشند، بسیاری از مشکلات حل خواهد شد. حضرت عباس(ع) مظهر مسئولیتپذیری در حماسه عاشورا بودند و با اطاعت محض از امام زمان خود، مسئولیتش را به نحو احسن در قیام کربلا انجام دادند. حضرت عباس(ع) به عنوان برادر باوفای حضرت سیدالشهدا(ع) به دلیل شجاعت بیمثال، وفاداری و حس عالی مسئولیت پذیریاش، در حادثه عاشورا بسیار خوش درخشید و منشأ اثرات بسیاری بوده است.
محبی ضمن بر شمردن رویکرد و نگرش ارزشمند حضرت عباس(ع) و نقش بیبدیل ایشان در واقعه عاشورا تاکید کرد: ایثار و از خود گذشتگی حضرت عباس(ع) در ماجرای کربلا برای بشریت قابل تامل بوده و این صفات در دنیای کار و اخلاق حرفهای از مهمترین خصایص و واجبات به شمار میرود.
انتهای پیام/