خبرگزاری میزان - امیر خداوردی پس از یک دهه حضور فعال در عرصه رماننویسی در کتاب «عاشورات» به داستان حسین بنعلی علیهما السلام پرداخته است و روایتی مختصر و بیحاشیه در سبک و زبانی ادبی و خوشخوان پیش روی مخاطب گذاشته است.
نثر و زبان عاشورات در عین روانی و سادگی وامدار تفسیر طبری، روضالجنانِ ابوالفتوح رازی، کشفالاسرارِ میبدی، و فیضالدموع نوشتهی ملا محمدابراهیم نواب تهرانی است.
محتوای عاشورات تماماً برگرفته از لهوف نوشتهی سید بنطاووس و الإرشاد نوشتهی شیخ مفید، و تاریخ الأُمم نوشتهی محمد بنجریر طبری است.
امیر خداوردی در ارائهی داستان کربلا از فرم ویژهای بهره میبرد که در نوع خود کمنظیر است و متون مقدس، خصوصاً اناجیل اربعه را به یاد میآورد.
بخشی از متن کتاب:
و من با مالک بننضر اَرحبی بودم که بر حسین وارد شدیم. بر او سلام کردیم و نزد وی در خیمه نشستیم. خیر مقدم گفت و سبب پرسید که به کربلا چه میکنیم؟
گفتیم: آمدهایم تا سلامی تو را گوییم و عافیت از خدای برای تو طلبیم و دیدار تازه کنیم، و از اخبار مردمان تو را باز گوییم که ایشان بر جنگ با تو متفقاند، رأی تو چیست؟
گفت: خدای مرا بس است و هم او نیک نگاهبان من است.
پس ما شرم حضور داشتیم، برخاستیم و حسین را دعای خیر گفتیم.
گفت: شما را چه از یاری من باز میدارد؟
انتهای پیام/