خبرگزاری میزان - تاکنون در این قرن، ۳ افشای عمومی عمده در مورد اسناد اطلاعاتی آمریکا روی داده است. 

اولین افشای بزرگ مربوط به مجموعه «ویکی لیکس» بود که از سوی «چلسی منینگ» راه اندازی شد و آشفتگی در قلب جنگ عراق و افغانستان را فاش کرد. 

دومین مورد مربوط به افشای گسترده اسناد محرمانه از سوی «ادوارد اسنودن»، پیمانکار سابق سازمان «سیا» کارزار گسترده جاسوسی دولت آمریکا را علیه مردم این کشور آشکار کرد.

سومین مورد بزرگ هم اخیرا اتفاق افتاد و رسانه‌ها شاهد انتشار مجموعه دیگری از اسناد محرمانه بودند که به سیستم اطلاعاتی آمریکا شوکی سنگین وارد کرد.

برخی از تحلیلگران می‌گویند که از میان ۳ مجموعه افشا، جدیدترین مورد به خودی خود کمترین آسیب را از نظر سیاسی دارد اما چیزی که این افشا دوباره برجسته می‌کند پوسیدگی خطرناک خود ساخته و ادامه دار در قلب سیستم اطلاعاتی آمریکاست؛ ترکیبی از محرمانه شدگی بیش از حد و دسترسی گسترده به مطالب سری.

شاید مهم‌ترین جنبه این افشای جدید این باشد که سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا از متحدانی مانند کره جنوبی و رژیم صهیونیستی جاسوسی کرده‌اند.

هر مقام ارشد دولتی با پیوند‌های مهم با آمریکا که معتقد است واشنگتن آن‌ها را زیر نظر ندارد، باید مشاوران ضد جاسوسی خود را اخراج کند؛ بنابراین برای «ولودیمیر زلنسکی»، رئیس جمهور اوکراین جای تعجب نداشت که او نیز تحت جاسوسی آمریکا بود. 

مهمتر از آن، این افشاگری نشان دهنده هدف دیگری از سوی یک بوروکراسی اطلاعاتی با نگرش سردرگم به مدیریت اطلاعات است. 

یک رویکرد منطقی برای دسترسی به اطلاعات محرمانه مبتنی بر طبقه بندی بر اساس تعاریف منطقی روشن از سطوح مختلف محرمانگی وجود دارد؛ به عنوان مثال، تشخیص و تعریف «محرمانه»، «فوق محرمانه» یا «فوق سری».

رئیس سیا، می‌گوید: مشکل جدی در موضوع طبقه بندی اسناد وجود دارد.

این وضعیت با سیستمی ترکیب می‌شود که طی آن دسترسی به اطلاعات طبقه بندی شده را به تعداد زیادی از افراد دارای مجوز‌های امنیتی اعطا می‌کند.

۱.۲ میلیون کارمند دولت آمریکا به اطلاعات «فوق سری» دسترسی دارند.

همچنین ۱.۶ میلیون دیگر می‌توانند مطالبی را بخوانند که صرفاً «محرمانه» است.

حال با توجه به این موضوع، این سوال وجود دارد که چرا مقامات آمریکا از افشای اسناد محرمانه شگفت زده شده‌اند.

انتهای پیام/