به گزارش گروه فضای مجازی ،بلندی موشک ساترن-۵ که آپولو را به ماه می‌برد، ۱۱۰ متر بود و ارتفاع حدود ۵۶ متر بود. هر دوی این سفینه‌ها باید پس از پیکره‌بندی در "ساختمان سوارکردن قطعات" باید به محل پرتاب حمل می‌شدند. وظیفه این جابجایی را ماشین غول‌پیکر بر عهده داشت که به آن کراولر (Crawler) می‌گویند. البته "کراولر" نه فقط سفینه که موشک بالابرنده و حتی سکوی پرتاب آن‌ها را هم حمل می‌کرد. این وسیله برای ناسا ۱۴ میلیون دلار هزینه داشت و سازمان فضایی آمریکا دو دستگاه آن را به شرکت مارین پاور شاول (Marion Power Shovel) برای جابجایی سامانه پرتابی آپولو سفارش داد. این ماشین عجیب و غریب در نوامبر ۱۹۶۴ تحویل ناسا شد.

 

کراولر ۴۰ متر طول، ۳۵ متر عرض، ۸ متر ارتفاع و ۲۷۲۱ تن وزن دارد. ارتفاع آن را از سطح زمین می‌توان از ۶ تا ۷.۸۴ متر تنظیم کرد. حرکت این غول که با محموله بیش از ۳ هزار تن وزن دارد، توسط چهار سامانه تانک‌مانند صورت می‌گیرد که حدود ۳ متر بلندی و ۱۲.۹ متر طول دارند. هر قطعه از شنی‌های این تانک‌ها یک تن وزن دارند و از ۵۷ قطعه ساخته شده‌اند. اگر وزن محموله (بطور مثال سفینه آپولو و موشک ساترن-۵) و خود ماشین را با هم در نظر بگیریم به عدد عجیب ۷ میلیون و ۹۳۸ هزار و ۷۲۵ کیلوگرم بر می‌خوریم! سطح این ماشین ۱۴۰۰ متر مربع است.

 

کراولر پس از تحویل محموله شامل سفینه، موشک بالابرنده و برج پرتاب باید ۵.۵ کیلومتر راه را طی کند تا به محل پرتاب برسد. اما جالب است بدانید که طی کردن این مسافت حدود ۹ ساعت طول می‌کشد و موتور‌های دیزل آن بیش از ۱۶۰۰ لیتر سوخت مصرف می‌کند. مخزن این ماشین ۱۹۰۰۰ لیتر در خود جای می‌دهد.