خبرگزاری میزان - یک گزارش میگوید تنها بیش از سه درصد از جمعیت استرالیا، حدود 800 هزار نفر، اجداد بومی دارند؛ آنها اقلیت کوچکی را در هر بخش از این کشور تشکیل میدهند، به جز سرزمین کم جمعیت شمالی استرالیا که 30 درصد جمعیت را بومیان تشکیل میدهند.
به گزارش «اکونومیست»، بومیان استرالیا تقریبا از هر نظر، به طرز وحشتناکی در محرومیت قرار دارند و واضعیت آنها یک فاجعه ملی است.
عمر بومیان معمولا یک دهه کمتر از سایر استرالیاییها است؛ میزان مرگ و میر نوزادان آنها دو برابر بیشتر است؛ آنها دو برابر بیشتر به دلیل بیماریهای خون در بیمارستان بستری میشوند و احتمال نارسایی کلیه در آنها 11 برابر بیشتر است.
تنها 62 درصد از بومیان در مقایسه با 88 درصد از جمعیت غیربومی، مدرسه را به اتمام میرسانند؛ تنها 47 درصد دارای نوعی مدرک تحصیلی پس از مدرسه هستند، در حالی که این رقم 73 درصد برای غیر بومیان است؛ تنها 48 درصد از افراد در سن کار دارای شغل هستند، در حالی که این رقم 75 درصد برای غیر بومیان است.
متوسط درآمد خانوارهای بومی 37 درصد کمتر از سایر استرالیاییهاست؛ تنها 29 درصد صاحب خانه هستند، در حالی که این رقم 69 درصد غیربومیان است.
احتمال به زندان افتادن و بازداشت بزرگسالان بومی 13 برابر بیشتر از سایر جمعیت استرالیاست؛ احتمال اسکان فرزندان آنها در بازداشتگاهها 24 برابر بیشتر است؛ آنها 6 برابر بیشتر در معرض کودکآزاری و 2.5 برابر بیشتر قربانی خشونت خانگی هستند. احتمال خودکشی در میان بومیان استرالیا بیش از دو برابر گروههای دیگر در این کشور است.
دولتهای متوالی استرالیا به طور جدی متعهد میشوند که اوضاع را بهبود بخشند؛ برخی از این آمارها قبلا بسیار وحشتناکتر بودند. با این حال، برخی دیگر از جمله میزان زندانی شدن و خودکشی اکنون بسیار بدتر شدهاند.
تلاشهای طولانی برای همگونسازی اجباری، از جمله دستگیری کودکان بومی برای پرورش در یتیمخانهها یا توسط والدین، که تنها در دهه 1970 متوقف شد، نسلهای بومیان را بدون تجربه زندگی خانوادگی باثبات در این کشور گذاشت.
بسیاری از والدین بومی برای بزرگ کردن فرزندان خود تلاش میکنند و با این وجود تعداد نامتناسبی از فرزندان تحت مراقبت قرار گیرند و این چرخه تداوم مییابد؛ علاوه بر این قوانین مبتنی بر ایدههای غربی در مورد خانواده و سبک زندگی اغلب با آداب و رسوم بومی در تضاد است.
انتهای پیام/