به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی ، نمایش "نمایشی در ستایش تئاتر" این روزها در سالن سمندریان تماشاخانه ایرانشهر هر شب روی صحنه رفته و مخاطبان زیادی را به خود جذب کرده است، مخاطبانی که پس از خروج از سالن اکثراً با ناراحتی در خصوص این اثر قضاوت می کنند.

داستان از آنجا شروع می‌شود که پیش تبلیغات گسترده این نمایش با انتشار اسامی همچون صابر ابر، الهام کردا و پانته‌آ پناهی ها همراه بود. افرادی که در خلال نمایش هیچ نقشی را ایفا نمی کنند.

مخاطب به اعتبار این اسامی پا در سالن می گذارد اما آنچه می بیند نمایشی خام، سطحی با بازی بد بازیگران نوجوان و جوانی است که هنوز تا روی صحنه رفتن ماه‌ها فاصله دارند.

نمایشی در ستایش تئاتر در شب‌های پیشین نقدهای فراوانی را به همراه داشته و اکثریت منتقدان این اثر را تئاتری ضعیف در متن و محتوا و همچنین چینش بازیگران و کارگردانی می‌دانند. این اثر با کنار هم قرار دادن بی قاعده چندین مونولوگ از متون معتبر دنیا خواسته تا به بازیگران مبتدی خود اجازه ریسک بدهد اما مشکل از آنجا شروع می شود که آنها به هیچ وجه آمادگی این تقابل سخت را ندارند.

بازیگران این اثر که همگی هنرجویان آموزشگاهی منتسب به صابر ابر هستند هنوز در گام ‌های اولیه بازیگری همچون بیان، بدن و درک متن دچار مشکلات فراوانی هستند. آنها با عدم درک درست از متونی که اجرا می کنند مرعوب فضای سالن و تماشاگران شده و تا پایان تنها به انجام وظیفه خود یعنی پایان دادن هرچه سریعتر اثر فکر می کنند.

سوال مهم در این اجرا آن است که در شرایط بد و سخت دریافت سالن توسط گروه های جوان و جویای نام چگونه سالن سمندریان تماشاخانه ایرانشهر به یکباره زمانی از خود را به چنین اثری اختصاص می دهد. آیا ساز و کار و برنامه ریزی سالانه در کار نیست که هر شخصی می تواند به راحتی سالن را با ارائه پول کرایه کند؟.

نکته مهم تر آنجاست که این نمایش به نوعی رپورتاژ آگهی برای آموزشگاهی است که در ابتدای راه است. آموزشگاهی که از پوستر تا بروشور و سایر تبلیغات نامش دیده می شود و بدون شک بعد از این اجرا ادعای آن را دارد که تمامی هنرجویان خود را در یکی از تماشاخانه های برتر تئاتر روی صحنه می برد.

نمایشی در ستایش تئاتر به نوعی واضح تقبیح تئاتر است. این نمایش با همان الگوی جدید آموزشگاه ها که هنرجو را به شرط اجرا جذب می کنند روی صحنه رفته است و از همان لحظات ابتدایی مشخص است که هنرجویان هنوز نمی دانند که این لطف شاید به حذف همیشگی آنها از هنر ختم شود.

تئاتر امروز مشکلات فراوانی دارد، مشکلاتی که با سکوت کامل مرکز هنرهای نمایشی و خانه تئاتر همراه است. مشکلاتی از قبیل بلیت های چند صد هزار تومانی، تخصیص بی قانون سالن های دولتی به گروه های متمول، ورود دلالان به نام تهیه کننده در بدنه تئاتر، تبدیل تئاتر از هنری مفهومی به کالایی لوکس و بفروش هنوز هم در صدر اخبار قرار دارند و تاسف بار آنجاست که هیچکس برای رفع آنها اقدامی نمی کند.