خبرگزاری میزان - تیم ملی فوتبال ایران در سال‌های حضور کی‌روش روی نیمکتش به ثبات و انسجام بسیار خوبی رسید و نگاه عامه و کلی به آن مثبت و پرامید بود. سرمربی پرتغالی صعود کردن به جام جهانی را به خوبی به ما آموخت به طوری که حتی در غیاب او هم توانستیم راهی قطر شویم، اما هیچ گاه نتوانست گامی فراتر از از صعود به جام جهانی بردارد و اگر ۱۰ سال دیگر هم سرمربی ایران می‌ماند دیگر چیز تازه‌ای برای ارائه به فوتبال این سرزمین نداشت.

در جام جهانی ۲۰۱۴ به امید متوقف کردن مسی و یارانش پا به برزیل گذاشتیم، اما علاوه بر آرژانتین، نیجریه و بوسنی هم اجازه ندادند ملی‌پوشان ایرانی راهی دور بعد شوند. جام جهانی ۲۰۱۸ با بالا رفتن تجربه‌ی تیم، امید مردم ایران به صعود بیشتر شد، اما باز هم این اتفاق در گروهی که اسپانیا، پرتغال و مراکش در آن حضور داشتند رقم نخورد. در جام جهانی ۲۰۲۲ و با وجود تجربه بالای بازیکنان و همچنین بازی کردن بیشتر مهره‌های ایران در باشگاه‌های خوب اروپایی، بیش از همیشه امیدوار به صعود بودیم که باز هم مجموعه‌ای از عوامل و در رأس آنها مرد پرتغالی ایرانیان را ناامید کردند.

تیم ملی فوتبال ایران نیاز به هوایی تازه و تجدید قوای اصولی دارد و از همین حالا باید برای موفقیت در جام جهانی ۲۰۲۶ که به میزبانی مشترک آمریکا، کانادا و مکزیک برگزار می‌شود فکر کرد. با پیشرفت‌های همه جانبه تیم‌های آسیایی و تنگ شدن عرصه رقابت در قاره، حتی نمی‌توان شانس زیادی برای قهرمانی ایران در جام ملت‌های پیش رو متصور بود و به عقیده کارشناسان بهتر است با تغییرات کلی در کادر فنی و همچنین جایگزین کردن چند استعداد جوان به جای بازیکنان پا به سن گذاشته و کم اثر و تکراری، روحی تازه در کالبد آسیب پذیر تیم ملی دمید.

ضرب‌المثلی قدیمی می‌گوید: هیچ امپراتوری یک شبه ساخته نمی‌‌شود. با پایان یافتن جام جهانی ۲۰۲۲، تمام کشورها به فکر دوره بعدی جام و حضور پرقدرت در آن هستند، رقابت‌هایی که قرار است با حضور ۴۸ تیم در شمال قاره آمریکا برگزار شود و صعود به آن برای تیمی مانند ایران کاری فراتر از ساده خواهد بود پس از حالا باید به فکر برنامه‌ریزی اصولی ۴ ساله، انتخاب‌های درست و جدیت در رسیدن به هدف بود تا مانند دوره‌های قبل بهانه‌ای برای موفق نشدن نداشته باشیم.

انتهای پیام/