به گزارش خبرنگار گروه ورزشی ، دوچرخهسواری ایران در بازیهای آسیایی جاکارتا یکی از رشتههایی بود که حتی یک مدال هم برای کاروان ورزشی کشورمان کسب نکرد. عملکرد رکابزنان ایران به قدری ضعیف بود که هیچ کدام از آنها روی سکو نرفتند، این در حالیست که در بازیهای آسیایی اینچئون یک طلا، یک نقره و یک برنز سهم دوچرخهسواران ایران از این بازیها بود.
خسرو قمری در نشست خبری خود که چند روز پیش برگزار شد به خاطر کسب این نتایج عذرخواهی کرد اما آیا با یک عذرخواهی میتوان از این نتایج بسیار ضعیف چشمپوشی کرد؟ نکته حائز اهمیت این است که قمری پیش از آغاز بازیهای آسیایی قول کسب 5 مدال را داده بود که حتی یک مدال هم برای دوچرخهسواری ایران محقق نشد.
این که وی عدم شرکت دوچرخهسواران در مسابقات متعدد بینالمللی را یکی از عوامل ناکامی دوچرخه سواری ایران در جاکارتا عنوان کرده نمیتواند دلیل قانعکننده ای باشد زیرا رئیس فدراسیون دوچرخهسواری در همان زمان که قول کسب 5 مدال را میداد حتما به این مسئله واقف بوده است.
دوچرخهسواری ایران در یکی دو سال گذشته با بحران دوپینگ روبرو بود و به نظر میرسد بحران عدم نتیجهگیری به مشکلات این رشته ورزشی اضافه شده است. شاید بهترین کار را ابوحیدری سرمربی تیم دوچرخهسواری پیست انجام داد که در همان جاکارتا استعفا کرد و ای کاش مسئولان فدراسیون از وی الگوبرداری میکردند و به خاطر ناکامی مطلق در جاکارتا از مسئولیتهایشان کنارهگیری میکردند.
اگر بهانه مسئولان فدراسیون دوچرخهسواری، کمبود امکانات و پیست بوده که در گذشته هم این مشکلات وجود داشته است اما حداقل این که در مدالآوری تا این حد ناکامی به بار نمیآمد. ضمن این که تا زمانی که دوچرخهسواران ملیپوش درگیر تامین و خرید دوچرخههایشان باشند نباید از آنها انتظار داشت در آرامش به کار خود ادامه دهند.
آنچه مسلم است دوچرخهسواری ایران با مشکلات عدیده ای روبروست، مشکلاتی که نقش سوءمدیریت در آن کاملا مشهود است و با ادامه روند فعلی وضعیت این رشته، نباید انتظار داشت دوچرخهسواری ایران بتواند ناکامیهای جاکارتا را جبران کند.