به گزارش گروه بین‌الملل  به نقل از تایمز او ایندیا، مرکز ملی تحقیقات سواحل هند، شش هزار و 31 کیلومتر از هفت هزار و 517 کیلومتر ساحل هند را از سال 1990 تا 2016 بررسی کرد و به این نتیجه رسید که 33 درصد از سواحل این کشور به خصوص در بخش شرقی واقع در خلیج بنگال دچار فرسایش شده است. در این میان سواحل در ایالت بنگال غربی دارای بیشترین فرسایش بوده است. در همین حال 29 درصد از سواحل شاهد افزایش رسوبات بوده است.

ام وی رامانا مورتی رئیس مرکزی ملی تحقیقات سواحل هند گفت: فرسایش و افزایش مکمل یکدیگر هستند. اگر شن و رسوبات از یک منطقه منتقل شوند، آنها در منطقه دیگری جمع خواهند شد.
این سازمان در گزارش خود اعلام کرد 2 هزار و 156 کیلومتر خط ساحلی که مورد بررسی قرار گرفته است با فرسایش و 1941 کیلومتر با افزایش ساحل روبرو است.

فرسایش ساحل به نابودی محل زندگی انسان ها منجر می شود زیرا آب دریا وارد خشکی می شود. برای ماهیگیران سنتی، سواحل مسیر دستیابی به دریا است زیرا آنها از بنادر استفاده نمی کنند.

اما افزایش به گسترش خشکی در سواحل منجر می شود که این اتفاقی مثبت است. مورتی گفت: اما اگر این افزایش در نهرها و دلتاها اتفاق افتد آن بر چرخه زیستی تاثیر منفی خواهد داشت زیرا انباشت رسوبات از نفوذ آب دریا به این نواحی جلوگیری می کند. مدخل رودخانه ها و نهر ها محل زندگی گونه های مختلف دریایی و آبی است. هرگونه تغییر در محل زندگی، به اکوسیستم صدمه می زند.

این گزارش نشان داد که 63 درصد از سواحل بنگال غربی دچار فرسایش شده است و در طول 26 سال گذشته 99 کیلومتر مربع از سواحل از بین رفته است. پس از این ایالت، فرسایش سواحل در پودچری 57 درصد،اودیسا 28 درصد و آندرا پرادش 27 درصد بوده است.

کرلا تنها ایالتی در غرب هند است که سواحل آن 40 درصد فرسایش داشته است. پس از این ایالت، سواحل در گجرات 26 درصد، ماهاراشترا 24 درصد، گوا 12 درصد و کارناتاکا 22 درصد فرسایش داشته اند.

از سوی دیگر ایالت های اودیسا و آندرا پرادش 51 و 42 درصد افزایش سواحل را شاهد بوده اند. پس از این دو ایالت بنگال غربی 24 درصد، گجرات 31 درصد، ماهاراشترا 12 درصد، گوا 20 درصد، کارناتاکا 30 درصد، کرلا 21 درصد و تامیل نادو 23 درصد افزایش سواحل را داشته اند.