به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی ، از دیدگاه اسلام، نیکی کردن اساسا عملی مورد تاکید است؛ فارغ از اینکه نیکی به چه صورت و نسبت به چه کسی باشد. یعنی خود نیکی کردن موضوعیت دارد و آثار آن ابتدا به انجامدهنده نیکی باز میگردد.
دستور اول قرآن به همه مسلمانان بهعنوان یک قاعده عمومی این است که به دیگران نیکی کنید که خدا نیکوکاران را دوست دارد. از جمله صفات خداوند سبحان نیکی کردن در حق بندگان است و در قرآن تصریح کرده که همچنان که خداوند به تو نیکی کرده تو نیز در حق دیگران نیکی کن.
نکته مهمی که در بحث نیکی کردن مورد توجه قرآن قرار گرفته این است که نیکی به هر صورت و در حق هرکس که باشد، در نهایت فایده آن به نوعی به نیکیکننده نیز بازمیگردد.
در اصل دنیا و جوامع بشری بهعنوان منظومهای دیده شدهاند که کنشهای انسانها، واکنشهای متناسب با خود را دارد و فایده هرگونه احسان و نیکی در دنیا، در نهایت به انجامدهنده آن بازخواهد گشت. اما مهمتر از دنیا، آخرت است و کسانی که احسان و نیکی میکنند علاوه بر دنیا، در آخرت نیز از فواید این عمل خود بهرهمند خواهند شد.
چنانکه گفتیم احسان و نیکی از دیدگاه اسلام خود دارای ارزش ذاتی است و نسبت به هرکس و در هر شرایطی، بهعنوان یک دستور مطلق و قاعده عام باید از سوی مسلمانان مورد توجه قرار گیرد.
منبع: کتاب اسلام و همزیستی مسالمتآمیز علیاکبر علیخانی