به گزارش خبرنگار گروه اقتصاد ، با توجه به کاهش بارندگیها در سالهای اخیر بحث سازگاری با کم آبی موضوعی است که هر از چندگاهی از سوی مسئولین مطرح میشود.
در این بین موضوع افزایش قیمت آب بهای مشترکان پر مصرف یکی از راههای بازدارنده آنها از مصرف بی رویه است، اما برخی از مسئولین معتقدند که با افزایش قیمت نیز هم چنان تا قیمت واقعی فاصله بسیاری وجود دارد.
در همین راستا محمدرضا بختیاری مدیرعامل آبفای استان تهران از هماهنگی لازم با شورای شهر خبر داد که در زمینه افزایش قیمت آب مشترکان پر مصرف اقدام خواهد شد.
این نکته حائز اهمیت است که قیمت تمامشده آب، فقط در بخش توزیع شهر تهران حدود هزار و ۲۰۰ تومان است، در حالی که به طور میانگین ۶۰۰ تومان از مردم دریافت میشود که گستره آن از ۴۰۰ تومان در جنوب تهران تا ۹۰۰ تومان در شمال تهران است.
این مقام مسئول با بیان اینکه در وزارت نیرو طرحی برای قطع طولانیمدت آب مشترکان پرمصرف پیگیری مطح شده تاکید کرد: این امر نیازمند قانون است که متاسفانه هنوز قانونی در این زمینه وجود ندارد، چون نگاه قانونگذار به مقوله آب شرب قدری محتاطانه است.
بختیاری معتقد است برای کاهش مصرف آب، علاوه بر فرهنگسازی، باید قیمت آن به سمت واقعیشدن برود، اما فعلا دولت اجازه این کار را نمیدهد و اگر شهروندان مصرف خود را مدیریت نکنند ممکن است در روزهای آینده با مشکل روبرو شویم، چون مصرف آب در تهران در نقطه سربهسر تولید و مصرف قرار دارد.
لازم به ذکر است که باتوجه به مصرف بالای آب شرب در تهران در روز جمعه پنجم مردادماه با سه میلیون و ۴۵۰ هزار مترمکعب، بیشترین میزان آب در طول سال جاری مصرف شد که رقم قابل توجهی است.
همچنین از ابتدای سال تا به حال شهروندان تهرانی حدود ۳۷۰ میلیون مترمکعب آب مصرف کردهاند که تقریبا معادل یکسوم آب شرب شهر تهران است.
از طرفی سال گذشته مصرف آب شهر تهران حدود یک میلیارد و ۶۰ میلیون مترمکعب بوده است و پیشبینی میشود با این روند، میزان مصرف آب شهروندان تهرانی تا پایان سال به یک میلیارد و ۸۰ میلیون مترمکعب برسد.
گفتنی است تا قبل از اردیبهشت ماه سال جاری، سدهای تهران حدود ۴۵ درصد کسری داشت، اما بعد از بارندگیها به ۲۵ درصد رسید یعنی حدود ۲۰ درصد آن جبران شد و باعث شد که ما از خطر جیرهبندی آب در تهران عبور کنیم.
با این تفاسیر مشترکان پر مصرف باید به گوش باشند تا زمان افزایش قیمت آب بهای آنها برسد و باید دید که مشترکان پر مصرف در مجتمعهای بزرگ که کنتورهای جداگانه ندارند چطور شناسایی میشوند و آیا کم مصرفها نیز به پای پر مصرفها باید بسوزند یا خیر.