خبرگزاری میزان – پناهگاهها در سراسر آمریکا از افزایش تعداد افرادی خبر میدهند که به دنبال کمک هستند و فهرست انتظار در ماههای اخیر دو یا سه برابر شده است.
به گزارش «نیویورک تایمز»، کارشناسان میگویند که تعداد افراد بیخانمان خارج از پناهگاهها نیز احتمالا در حال افزایش است؛ برخی از آنها در اردوگاههایی زندگی میکنند که از زمان شروع همهگیری، در پارکها و دیگر فضاهای عمومی در شهرهای بزرگ از «واشنگتن دیسی» تا «سیاتل» ظاهر شدهاند.
این بحران بدان معناست که افراد بیشتری نمیدانند شب را کجا خواهند خوابید؛ با زندگی در خیابانها، افراد بیشتر در معرض جرم، خشونت و آب و هوای بد از جمله گرمای شدید قرار دارند.
آنها ممکن است شغل خود را در هرج و مرج بیخانمانی از دست بدهند و اغلب برای یافتن شغلی دیگر با مشکل مواجه شوند.
بیخانمانی برای مقاماتی که شهرهای بزرگ را اداره میکنند، به یک مشکل سیاسی بد تبدیل شده است؛ اکنون تعداد بیشتری از آمریکاییها میگویند که نسبت به سالهای قبل از همهگیری ویروس کرونا، نگرانی زیادی در مورد بیخانمانی دارند.
به گفته کارشناسان، منشاء بحران کنونی بیخانمانی به دههها قبل برمیگردد؛ به سیاستهایی که آمریکا در پیش گرفته است.
هیچ عاملی برای بی خانمانی مهمتر از دسترسی به مسکن نیست؛ فقر، بیماری روانی، اعتیاد و مسائل دیگر نقش دارند، اما اهمیت نقش آنها کمتر است.
- بیشتر بخوانید:
- سیستم قضایی آمریکا فقر و بیخانمانی را جرم انگاری کرده است
- بیخانمانی زندانیان آمریکا ۱۰ برابر عموم جامعه
به عنوان مثال، بسیاری از شهرها و ایالتها در غرب میانه و جنوب آمریکا، نسبت به سایر نقاط این کشور، نرخ بیماری روانی، فقر یا اعتیاد بالاتری دارند، اما نرخ بیخانمانی مشابه یا پایینتری دارند؛ «گرگ کولبرن»، کارشناس مسکن در دانشگاه واشنگتن، گفت «آنچه تغییرات منطقهای را توضیح میدهد، شرایط بازار مسکن است.»
سیاستگذاران آمریکایی، با وضع قوانین و مقررات منطقهبندی که تعداد خانههای موجود را محدود میکند، بحران را بدتر کردهاند.
برخی از شهرها و ایالتهای آمریکا شروع به مقابله با این موضوع کردهاند؛ «کالیفرنیا و اورگان» در سالهای اخیر قوانینی را برای پایان دادن به «منطقهبندی تکخانواده» تصویب کردند اما دههها طول کشیده تا بیخانمانی به این سطح برسد و احتمالا سالها طول خواهد کشید تا تغییری در آن ایجاد شود.
انتهای پیام/