خبرگزاری میزان - همزمان با سالروز قمری شهادت شهید مدافع حرم، عبدالله باقری انتشارات روایت فتح چاپ پنجم کتاب «بادیگارد» را وارد بازار کرد.
۳۰مهر۱۳۹۴، مصادف با شب تاسوعای حسینی خبر شهادت کسی در دنیای مجازی پیچید که چهرهاش بیش از نامش آشنا بود. تصویری پخش شد که هر بینندهای را پشت کادر مستطیلی تلویزیون میخکوب میکرد. چقدر آشنا! چقدر غریب! میشناختیم و نمیشناختیمش. تلویزیون، خبرگزاریها، روزنامهها، همه و همه از او تصویر داشتند؛ تصویری واضح از مردی محکم، جدی، با اندامی ورزیده درست پشت سر رییس جمهور. تصویری از یک بادیگارد.
عبداللهِ کتاب«بادیگارد» اسطوره نیست.خود خودش است. همانقدر دست یافتنی و همانقدر دست نیافتنی. او یک تیپ نیست. یک شخصیت است. از آن آدمها که شبیه ندارند. او جمع اضداد است. جدی و در عین حال شوخ. از بچگی محافظ بود، محافظ پدر ومادر و برادرهایش، محافظ همسر و فرزند و رفقایش و…
خیلیها در حریم حفاظتیاش بودند، حتی کودکان سوریه و زنان بیپناهش
افروز مهدیان در کتاب ۲۴۸صفحهای« بادیگارد» از زندگی محافظ رییس جمهور میگوید. از شهید مدافع حرمی که در روز تاسوعا نامش را در کنار مقتدایش، حسین بن علی(ع)ثبت نمود.
در فرازی از وصیتنامهاش این طور میخوانیم:
برایم شب هفت و چهلم نگیرید و هزینه اش را به فقرا بدهید…
پیراهنی که با آن برای امام حسین ( علیه السلام ) عزاداری کرده ام را روی پیکرم داخل قبر بگذارید.
و در بخشهایی از کتاب داریم:
سرتیم حفاظتی، پنج نفر از محافظین را جدا کرد و گروهی ساخت به اسم تیم ویژه رعد. تجهیزات ولباسهای فرممان عوض شد، همه یکدست مشکی. شدیم یک نیروی آزاد آچار فرانسه که اگر تهدیدی به رییس جمهور شد بایستیم و درگیر بشویم…
انتهای پیام/