یادداشت امروز روزنامه ایران هم با عنوان «برکاتِ بلایا در آینده اقتصاد ایران» منتشر و در آن چنین آمده است: ایران برای نوسازی به شور و امید کارآفرینان نیاز دارد و نباید این آتش درونی در دل آن‌ها به دلیل انواع بی‌مهری‌ها خاموش شود. آینده این سرزمین به همین ذهن‌های خلاق و دل‌های امیدوار وابسته است.

 

نظام بانکی، نظام ارزی، نظام مالیاتی و نظام گمرکی قرار است که در خدمت توسعه کشور باشند، ولی کارآفرینان از برخی رفتار‌های بوروکراتیک گلایه دارند که برخی از آن‌ها بحق است. اقتصاد جهان به سمت توجه به «اقتصاد رفتاری» می‌رود. از دل این مفهوم درک متقابل بیرون می‌آید. همان عنصری که سبب می‌شود کارمند یک اداره دولتی، ذهن و زحمت یک کارآفرین را فهم کند و بالاتر از آن دولت هم به اندازه قواعد و مقررات به روحیه صاحبان کسب وکار و رفتار خود با آنان دقت کند.مردم لرستان از آوردن نام «سرطان» پرهیز دارند و می‌گویند «بلا‌های جدید». یعنی بیماری را به رسمیت می‌شناسند، اما از دل فرهنگشان نامی برای آن یافته‌اند. در اقتصاد هم باید «بلا‌های جدید و قدیم» را به رسمیت بشناسیم و راه درمانش را هم بیابیم. اقتصاد علم است و درمانش هم به متخصصانی نیاز دارد که عالم و آگاه باشد.در شهرستان‌های کشور کارآفرینان مولد به دور از هیاهوی سیاسی با امید پیش می‌روند. با آن‌ها باید به انصاف و منطق رفتار کنیم که این امید در سراسر کشور گسترش یابد. زیباترین منظره امروز برای ما «چرخیدن چرخ کارخانه‌ها» و خلق اشتغال است.

 

در یادداشت روزنامه صبح نو نیز چنین آمده است:در حالی که رییس‌جمهوری، وزیر خارجه و برخی دیگر از مقامات دولتی در یک تغییر گفتاری ملموس و مهم. به طور همزمان در حال پاسخگویی به حملات آمریکایی‌ها و ایجاد امید به آینده و حل مشکلات هستند، رییس کل بانک مرکزی از موضعی ضعیف و غیر خردمندانه، همه مشکلات را به تصمیمات دولت آمریکا ارجاع داد و به عنوان عالی‌ترین مقام پولی- بانکی ایران، به آ‌نها (اروپا و آمریکا) این گرا را داد که اولاً چقدر اقداماتشان در اقتصاد کلان و اقتصاد سیاسی ایران مؤثر است و ثانیاً بانک مرکزی دست‌های خود را بالا برد که توان کنترل بازار را ندارد. متأسفانه این نخستین‌بار نیست که در چند ماهه اخیر بانک مرکزی، وادادگی و بی‌برنامگی خود را به رخ می‌کشد؛ غیر از نقل قول‌هایی که از جانب رییس کل مطرح شد و تکذیب هم نشد (که نمی‌دانیم چه بکنیم) در عمل هم راهبرد‌هایی مانند حراج کردن شمش‌های طلا و دلار‌ها و یورو‌ها را به اجرا گذاشت که ناکارآمدی خود را در نیمه دوم سال قبل نشان داده بود. این بی‌تدبیری‌های ادامه‌دار، در نظارت بر صرافی‌های داخلی و حل گرفتاری‌های صرافی‌های همکار ایران در خارج از کشور، نداشتن برنامه عملیاتی برای افزایش روابط بانکی آشکار و غیر آشکار ایران با کشور‌های همسایه و همسو، سرعت دادن به جایگزینی دلار آمریکا در مبادلات، دادن ارز مسافرتی و... نیز قابل مشاهده است. البته دوره پنج‌ساله رییس کل بانک مرکزی رو به پایان است و این سؤال وجود دارد که چرا رییس‌جمهوری به‌رغم همه این ناکارآمدی‌ها در این زمینه تغییری را به اجرا نمی‌گذارد؟ بانک مرکزیی که معتقد است قیمت دلار باید افزایش پیدا کند و بی‌توجه به نظامات دیگر اقتصادی و اجتماعی عمل می‌کند، نیازمند آچارکشی وسیع و بی‌محاباست، آن هم در شرایطی که جنگ اقتصادی دامنه‌دارتر و وسیع‌تر می‌شود.