خبرگزاری میزان - مانند بسیاری از همسایگان اروپایی خود، دانمارک نیز سابقه طولانی به عنوان یک کشور استعمارگر دارد؛ این کشور شمال اروپا بیش از دویست سال در تجارت برده در اقیانوس اطلس شرکت داشت؛ با مستعمرات برده در جزایر «ویرجین» کنونی آمریکا، بنادر تجاری استعماری در سواحل شرقی هند و قلعه برده در غنای معاصر.
با این حال، فراموشی استعماری در کشورهای «نوردیک» [شمال اروپا) قوی است، همانطور که این باور وجود دارد که آنها صرفا «ناظر استعمار و برده داری اروپایی هستند و بنابراین دیدگاه نژادپرستانه ای به جهان ندارند.»
این تصور که کشورهای «اسکاندیناوی» عاری از تفکر نژاد محور هستند یک اشتباه است؛ یکی از پیامدهای نادیده گرفتن نژاد به این روش، تصور بیچون و چرای سفید است.
این کشورها به عمد (و به راحتی) بخشهای خاصی از تاریخ را نادیده میگیرند و ادعا میکنند که یک دموکراسی برابری طلب ساختهاند.
دانمارکیهای قومی چند نژادی در تعاملات اجتماعی با نژادپرستی مواجه میشوند و ادعاهای آنها مبنی بر دانمارکی بودن روزانه توسط دانمارکیهای نژاد سفید به چالش کشیده میشود.
این تجربیات زیسته شواهد تجربی است که نشان میدهد دانمارک از نظر نژادی بی طرف نیست. در حالی که رد طبقهبندیهای نژادی در سراسر اروپا رایج است، دولت دانمارک و بسیاری از دانمارکیها به سادگی واژگان نژادی غایب را با کلماتی مانند قومی، خارجی و مهاجر جایگزین میکنند.
- بیشتر بخوانید:
- وضعیت دشوار مهاجران و پناهجویان در دانمارک
- دبیر ستاد حقوق بشر: دانمارک کودک ایرانی را به خانوادهاش بازگرداند
دولت دانمارک مهاجران غیرغربی و چندفرهنگی را به عنوان تهدیدی برای «حقوق اجتماعی» که دانمارکیها از آن بهره میبرند، در نظر میگیرد و دسترسی متفاوت به مزایا و امتیازات اجتماعی-اقتصادی و سیاسی را توجیه میکند.
دانمارکیهای قومی چند نژادی نیز به دلیل گفتمان منفی عمومی در مورد مهاجران غیرغربی احساس بیگانگی از یک جمع مشترک را گزارش میکنند.
رسانههای جریان اصلی دانمارکی و گفتمان عمومی این کشور در مورد مهاجرت نشان میدهد که مهاجران غیر غربی و فرزندان آنها از نظر برخورداری از امکانات و مزایا به طور قابل توجهی با دانمارکیهای قومی متفاوت هستند.
لفاظیهای پوپولیستی، فرزندان مهاجر را بهعنوان هزینهای برای سیستم رفاهی، عدم تمایل به ادغام و تهدیدی برای یکپارچگی هویت قومی-دانمارکی معرفی میکند.
انتهای پیام/