خبرگزاری میزان - منشور حقوق و آزادیهای کانادا (قانون کانادا 1982) بیان میکند که همه افراد در این کشور در برابر قانون و تحت قانون برابر هستند و همه باید بدون تبعیض از حمایت و بهرهمندی یکسان از قانون برخوردار شوند.
با وجود این، با همه افرادی که در کانادا زندگی میکنند همیشه به طور یکسان رفتار نمیشود و تجارب تبعیض در سیستم عدالت کیفری برای چندین دهه موضوع بحث در سطح ملی و بینالمللی در این کشور بوده است.
با گذشت زمان، ظهور جنبشهایی که به دنبال برابری نژادی و اجتماعی در پاسخ به بیعدالتیهای کنونی و تاریخی هستند، اهمیت اندازهگیری و نظارت بر تجربیات و نتایج را نشان داده است.
مطالعات و کمیسیونهای اخیر نیاز به ایجاد تغییرات اجتماعی و شناسایی و حذف نابرابریها را در میان مردم «ملل اول» و همچنین گروههای نژادی با توجه به اقدامات ایمنی عمومی، قربانی شدن و سیستم عدالت کیفری نشان دادهاند.
به طور خاص، سیستم عدالت کیفری کانادا سیستمی است که در آن الگوهای گستردهتر سوگیری، نژادپرستی، تبعیض، یا نتایج متفاوت میتواند تأثیر عمدهای بر آزادی و توانایی افراد برای مشارکت در جامعه داشته باشد.
سیستم عدالت کیفری کانادا، مردم بومی، ملل اول و تمامی گروههای اقلیتی را در تمام حوزههای قضایی و دولتی شکست داده است؛ دلیل اصلی این شکست کوبنده، دیدگاههای اساساً متفاوت مردم بومی و غیربومیان نسبت به موضوعات اساسی مانند محتوای اساسی عدالت و روند تحقق عدالت است.»
سیستم قضایی کانادا سیستمی است که در آن تجارب مداوم نژادپرستی، تعصبات و کلیشهها در سیستم قضایی و دادگاهها ظاهر میشود.
در مواجهه با این نابرابریها، بسیاری از شاخصهای تابآوری نیز در میان جمعیت اقلیتها در کانادا بالاتر است.
سیاهپوستان نیز انواع مختلفی از نژادپرستی، تبعیض و رفتار ناعادلانه را در کانادا تجربه کردهاند که بسیاری از آین نابرابریها مختص سیستم عدالت کیفری است؛ به عنوان مثال، افراد سیاهپوست در مراحل مختلف سیستم عدالت کیفری بیش از حد حضور دارند.
علاوه بر این برخی از معیارهای عملکرد پلیس کانادا به احتمال زیاد توسط سیاهپوستان و بومیان به طور نامطلوب رتبه بندی میشوند.
انتهای پیام/