خبرگزاری میزان - حسین وفایی، قهرمان اسنوکر جهان در نشست خبری فدراسیون بولینگ و بیلیارد اظهاراتی داشت که گزیده آنرا در زیر می‌خوانید:

*وقتی خبر فوت مادربزرگم را دادند، در اتاق بودم و گریه می‌کردم. در آن زمان دوستم که قرار بود من را برساند گفت آماده شو بریم مسابقه، اما من گفتم که اصلاً نمی‌خواهم مسابقه بدهم. با انرژی و انگیزه دوستم در مسابقه شرکت کردم و خدا را شکر که روز مسابقه انرژی بسیار خوبی گرفته بودم و در نهایت پس از پیروزی این برد و قهرمانی را به مادران ایران زمین تقدیم کردم.

*دلیل اصلی صحبت‌های پیش آمده با سالیوان این بود که برای بازی رو در رو تلاش کرده بودم و او طوری نشان می‌داد که انگار برایش مهم نیست! اگر همه حرکات او را دیده باشند، مشخص می‌شود. رفته بودم که او را ببرم، نگاهی به او نداشتم. فریم نهایی طوری پخش شد که بی‌احترامی هست، احترام است که احترام می‌آورد. ایرانی هستیم اما نباید به ما بی‌احترامی کنند، فقیر نیستیم. می‌توانم آدم زشتی باشم، همان‌اندازه که خوب هستم. روی حرفم هستم که او باید خداحافظی کند. جوابش را دادم، او اسنوکرباز قهاری است، اما شخصیتی الگویی نیست و دیگران را باید انتخاب کرد. سالیوان می‌توانست لنگ ۱۰ هزار پوند نباشد، اما هنوز دنبال این داستان‌هاست. باید رشته را بزرگ‌تر می‌کرد و می‌خواستم به او ثابت کنم که به هیچ ایرانی بی‌احترامی نکند.

*همه فکر می‌کنند که در کشورهای دیگر خیلی خبرها است. من به شخصه زحمت کشیده‌ام که مردم سرزمینم من را بشناسند و به خوبی از من یاد کنند. همه چیز پول نیست؛ پدر و مادرم در ایران هستند. اگر قرار باشد همه بروند خب چه کسی باید برای موفقیت کشور تلاش کند. به نظرم بهتر است به جای مهاجرت به فکر قویتر شدن و بهتر شدن باشیم. یک واقعیت تلخ است که مهاجرت رابطه مستقیم با فقر دارد و باید شرایطی ایجاد شود که ورزشکاران دغدغه مالی نداشته باشند.

*تنها حرفم به جوانان نه تنها برای هم‌رشته‌‌ای‌های خودم اینست که وقتی جوان هستیم غرور داریم و اشتباهات زیادی انجام می‌دهیم. اسنوکر به من یاد داد که باید صبور باشیم و با استراتژی جلو می‌روم. با افتخار آماده‌ام که به آبادان بروم و استعدادهایی پیدا کنم که افتخار ایران باشند، اما برای انجام این کار نیاز به حمایت دارم. باعث افتخارم است که در هر جای ایران برای پیدا کردن استعدادها کاری انجام دهم.

*از کسی انتظاری ندارم و خسته شدم از اینکه کسی برایم اسپانسر پیدا کند یا از من تقدیر کنند. من کاری می‌کنم که همین مسئولان برایم دست بزنند و بهتر است زودتر به بیلیارد و اسنوکر ورود کنند. چرا اکنون نباید برند ایرانسل یا همراه اول روی پیراهنم باشد. واقعاً نمی‌خواهم با صحبت کردن از این مسائل وارد حاشیه شوم.

*این ۱۰ سال در ورزش حرفه‌ای اصلا راحت نگذشت. همیشه و از کودکی پدرم می‌گفت تلاش نکن بهترین باشی، تلاش کن تا اولین باشی. همیشه هدفم این بود که برای ایران و ایرانی تاریخ ساز شوم. اکنون اگر از من‌ سوال کنند که آیا این جایگاه کنونی ارزش این‌ همه تلاش را داشت یا خیر.

*وقتی سالیوان من را شکست داد، به احترام او بلند شدم و دست زدم. واقعا شکست دادن سالیوان برای من اتفاق بزرگی بود. سکوتم پس از آن پیروزی بزرگ به خاطر این‌ بود که دوست دارم مردم راجع به من صحبت کنند و مرا قضاوت کنند. دوست ندارم با مدام مصاحبه کردن خودم را بزرگ کنم.

*برای موفق شدن در این رشته کلید اصلی آرامش است. اگر ذهن آرام نداشته باشید نمی‌توانید تصمیمات خوبی بگیرید. فقط زمان به ورزشکاران ثابت می‌کند که باید ذهن قوی داشته باشند. اگر تصویرسازی ذهنی از آن چیزی که می‌خواهید به آن برسید، نداشته باشید رسیدن به اهداف کار سختی است.

*نباید در ورزش که حتما پا یا دماغ آدم بشکند. با احترام به تمام ورزشکاران مگر باید اتفاقی برای یک ورزشکار بیفتد تا از وی حمایت شود. رشته بیلیارد هیچ مصدومیت یا اتفاق بدی ندارد. جدا از این مسائل بازی بیلیارد واقعا از استرس جلوگیری می‌کند و به افرادی که آسیب‌های ذهنی دیده‌اند کمک می‌کند. از تمامی دوستانی که با این مشکلات روبرو هستند و نیاز به آرامش دارند، می‌خواهم به اسنوکر و بیلیارد ورود کنند.

*اگر بتوانم در قهرمانی داخل سالن آسیا حضور داشته باشم، قطعاً با افتخار برای ایران بازی می‌کنم، اما دوست دارم جوانان دیگری را در تیم ملی ببینم تا به همه فرصت داده شود. دوست دارم از تجربیاتم به جوانترها انتقال دهم تا بقیه بازیکنان هم مدال بگیرند.

*در این رشته سن مهم نیست و اگر شرایط اینگونه پیش برود شاید زود کنار بکشم. زمان‌بندی در ذهن دارم که تا ۳۴ سالگی به آن اهدافی که در ذهنم دارم‌ برسم. زندگی حرفه‌ای واقعاً سخت است، اما احتمالاً در سن ۳۴ سالگی از اسنوکر خداحافظی کنم.

*دوست دارم تیشرتی که قهرمان شوت اوت شدم را در راه خیر و برای کمک به معیشت هم میهنان عزیزی که شاید در مضیقه باشند به مزایده بگذارم.

انتهای پیام/