لیگ دسته اول فوتبال در شرایطی به روزهای پایانی و حساس خود نزدیک میشود که شاهد وداع تلخ دو تیم ریشه دار دیگر هستیم.
شوربختانه از همین حالا سقوط شاهین بوشهر و ماشینسازی تبریز مسجل شده و اسباب ناراحتی هواداران این دو تیم سابقه دار را فراهم کرده است.
اوضاع و احوال این دو تیم از مدتها پیش بغرنج بود به طوری که روی لبه تیغ حرکت میکردند و فریادرسی دیده نمیشد که برای رفع موانع آستین همت بالا بزند. ناکارایی و کم توجهی مدیریت کار خود را کرد تا بحران به نقطه اوج برسد و شاهین و ماشینسازی غزل خداحافظی را بخوانند.
وقتی ابرهای غلیظ حاشیه بر آسمان یک تیم سایه بیندازد و برای ترمیم فضای ملتهب و ترک خورده، حرکتی منطقی صورت نگیرد، طبیعی است که بار کج به سر منزل مقصود نخواهد رسید.
هر چند که صعود و سقوط و شکست و پیروزی در فوتبال امری طبیعی است، اما وقتی قرعه ناکامی به نام باشگاههای ریشهدار میافتد، دلمان سخت جریحهدار میشود.
شاهین بوشهر و ماشینسازی تبریز به بلایی مبتلا شدهاند که پیشتر تیمهای سازندهای چون راه آهن، بانک ملی، شاهین، تهران جوان، هما، آرارات، کیان، دارایی، پاس و… چوبش را خورده بودند.
واقعا چرا کک مسئولان در این خصوص نمیگزد و اصولا چرا سکان مدیریت بدست کسانی میافتد که چم و خم کار و عمق و ژرفای کار را نمیدانند؟!
چرا دنیا فقط باید به کام سرخابیها و تیمهای صنعتی باشد و دیگران حسرت بکشند و افسوس بخورند؟!
آیا زمانی فرا خواهد رسید که در افکارمان بازنگری کنیم و به این رویکرد کاملا نادرست خط بطلان بکشیم.
انتهای پیام/