جمهوری اسلامی ایران از زمان تحقق، و تثبیت خود تاکنون مورد تحریم‌های یکجانبه ایالات متحده و کشور‌های غربی قرار داشته و در طی ۴۰ سال حیات خود، طی فرآیندی پلکانی و تدریجی در معرض سخت‌ترین و جامع‌ترین تحریم نظام بین‌المللی قرار گرفته است. تحریم‌ها گرچه به اراده ملت بزرگ ایران خللی وارد نساخته و عزم ما را برای پایداری، خودکفایی و مقاومت بیش از پیش کرده است، ولی از بعد حقوقی، این تحریم‌های گسترده و سهل‌التصویب در عرصه بین‌الملل که اخیراً علیه ملت و دولت فدراتیو روسیه نیز اعمال شده است، رفتار‌های جنگی ظاهراً غیرنظامی محسوب می‌شوند که تمام قواعد حقوق بین‌الملل و حقوق بشر را متزلزل کرده و آن به معنای سقوط منشور و نظم مبتنی بر قانون و برابری عادلانه کشور‌ها است. چنین اقداماتی کل جهان را با وضعیت جنگی روبرو می‌کند. چرا که تمامی اصول حقوق بین‌الملل بخصوص اصل برابری و حق تعیین سرنوشت ملت‌ها را زیر سؤال برده و همه آن‌چیزی که به عنوان حقوق بشر غیرقابل تعلیق از جمله حق حیات و امرار معاش یک ملت در فضای آزاد بین‌المللی است را به عنوان قاعده عام پذیرفته شده نقض می‌کند. اکنون این سؤال اساسی فرا روی ماست که در برابر یکجانبه‌گرایی و تحریم‌های ظالمانه امریکا که نقض آشکار حقوق بشر و حقوق بین‌الملل است چه باید کرد. دیوژن همزاد اسکندر بود و برخلاف اسکندر که راه سیاست را برگزید، او راه فلسفه و خردورزی را در پیش گرفت و تاوان خردورزی خود را پرداخت آنگاه که به او گفتند تو محکومی که از این شهر بروی و او در پاسخ گفت: من هم شما را محکوم می‌کنم که در شهر بمانید. ظاهراً ما را در این راه گریزی نیست که با مقاومت و اتحاد و انسجام داخلی و با تکیه بر اقتصاد مقاومتی تحریم‌های یکجانبه ایالات متحده را تحریم و اراده مصمم خود را برای مقابله با آن در پرتو دکترین مقاومت به نمایش گذاریم.