به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی ، نمایش "زیر صفر" به کارگردانی "علیرضا سید" اردیبهشت ماه 1397 در تماشاخانه دیوار چهارم روی صحنه رفته است.

تماشاخانه دیوار چهارم که تاکنون تجربه ناموفق مدیریتی را با نام تماشاخانه کنش معاصر پشت سر گذاشته این روزها با حضور اعضای جدید آثار بهتری را پذیرفته و شاهد ارتقا و رشد قابل توجهی در قبال نمایش روی صحنه و استقبال مخاطبان است.

رسول حسن پور، سارا تقوی، مینو ملکی، جلال محبی، امیررضا جلالی، ندا گلرنگی، علی نوبخت، رضا شرفی، حمیدرضا اسدزاده، مجتبی کاظمی و بهمن وخشور از جمله بازیگرانی هستند که در نمایش "زیر صفر" به ایفای نقش پرداخته اند.

حضور تعداد زیادی از بازیگران در اثر نمایشی همواره با ریسک بالایی در امر کیفیت اثر همراه است. در اکثر مواقع نمایش هایی که تعداد زیادی بازیگران دارند تنها توسط چند نفر اداره می شوند و مابقی حکم سیاهی لشکر را دارند اما در مورد زیر صفر این اتفاق نمی افتد.

زیر صفر طی زمان اجرایی خود تماشاگران را راضی به خانه هایشان باز گردانده است که دلیل اصلی را باید در متن خوب اثر جستجو کرد. متن نمایش زیر صفر به چهار بخش و اپیزود تقسیم شده که عناوین چهارگانه و متفاوتی را به خود اختصاص داده‌اند.

نمایشنامه با پرداختن و محوریت قرار دادن موضوع جنگ جهانی دوم و حضور هیتلر در جنگ روایت اصلی را در حاشیه جنگ به خوبی به پیش می برد. روایتی که از اجرای حکم یک سرباز شروع شده و به آفرینشی جالب از سوی کارگردان ختم می شود.

اما این نکته کاملاً در مورد اثر واضح است و آن اینکه بهتر بود کارگردان متن را به کارگردانی دیگر واگذار می کرد زیرا متن وی تا حدی خوب است که کارگردانی در مقابلش کم می آورد و همین نکته باعث می شود نمایش در بسیاری از زمان ها از دست برود.

بازی بازیگران این اثر با وجود تعداد بالای آنها یکدست و همسان پیش می رود. البته ضعف و قوت های شخصی میان برخی بازیگران وجود دارد اما تماشاگر نمایش زیر صفر در کل با یک اجرای همگن روبرو می شود. اجرایی که قابل دفاع و البته دارای ارزش تحلیل از بعد نمایشنامه است.

علیرضا سید بدون شک در این اثر نمایشی خود را به عنوان نمایشنامه نویسی کاربلد نشان داده اما در عرصه کارگردانی میزانسن ها و عدم تنوع اتفاقات بصری شده تا مخاطب با تصاویری نسبتاً تکراری و واکنش هایی خارج از قاعده کارگردانی از سوی بازیگران روبرو شود.

نمایش زیر صفر در بهبوهه آثار گیشه ای تئاتر ایران اتفاقی خجسته و در عین حال قابل احترام است. اثری که می توان به شدت درباره آن فکر کرد. اثری که بدون استفاده از چهره های سینمایی از هویت تئاتری خود دفاع می کند.