به گزارش خبرنگار گروه جامعه ، شیشه در بازار صنعتی به نام مت آمفتامین شناخته می‌شود، اما به دلیل شکلی که دارد، معتادان به آن شیشه می‌گویند.

 

برای اولین بار در اواسط دهه ۸۰ نامش بر زبان‌ها افتاد. ابتدا به عنوان محرک در میهمانی‌ها با قیمتی گزاف به فروش می‌رفت. بعد عده‌ای برای لاغری در باشگاه‌ها از آن استفاده کردند تا اینکه کارتل‌های مواد مخدر وقتی رغبت جامعه ایرانی را به این مخدر دیدند، قیمت یک صوت آن را به اندازه قیمت یک پفک نمکی کردند تا در دسترس همه قرار گیرد.
مصرف شیشه به علت نداشتن بو و سختی و قیمتش خیلی زود همه گیر شد و بسیاری از جوانان را آلوده خودش کرد.

 

شیشه حتی خیلی زود جای کراک و تریاک را گرفت و به اولین مخدر پر مصرف کشور تبدیل شد.

 

این ماده فرد را دچار بی اشتهایی، بی خوابی و تشنگی می‌کند. هر فردی که شیشه را مصرف می‌کند تا ساعت‌ها بعد مداوم در حال خوردن آب است. این ماده تلخ بی بو، اما پس از مدتی مصرف عوارضی مرگبار را به دنبال دارد.

 

فرد مصرف کننده در اولین گام دچار اختلالات مغزی شده و به قول عام، توهم می‌زند. این فرد بعد از مدتی دچار پارکینسون، افسردگی، بدخلقی، از دست دادن حافظه و اسکیزوفرنی شود. در صورت ابتلا افراد به این بیماری فرد توهمات بینایی، شنوایی و بدبنی به سراغش امده و دست به اقدامات خطرناکی می‌زند. در سال‌های اخیر بسیاری از قتل‌ها با مصرف شیشه و توهم ناشی از آن مرتبط بود.