: جنگ اقتصادی که بسیاری از گفتن این واژه احتراز می‌کنند، شیوه‌ای است که آمریکا در سایه جنگ نرم در حال تعقیب آن علیه ماست و هر چند سخن از گزینه نظامی می‌کند اما در عمل، روش تهاجم اقتصادی را در پیش گرفته است.

به گزارش گروه فضای مجازی ، "چاره کار کجاست؟" عنوان یادداشت روز روزنامه حمایت به قلم ابراهیم رزاقی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید.

اقتصاد مقاومتی که در سال های اخیر در واژگان اقتصادی کشور رایج شده است به طور خلاصه مترادف عبارت «استقلال اقتصادی» است. اگر کشوری فاقد این نوع از استقلال باشد نه امکان ادامه استقلال سیاسی را خواهد داشت و نه استقلال فرهنگی. از جمله علل اصلی شکل گیری جمهوری اسلامی اساساً تحقق بخشی به این کلید واژه است و شعار نهضت انقلابی ایران، «استقلال، آزادی؛ جمهوری اسلامی» است. متاسفانه اقتصاد ما بر اساس نیاز بازار سرمایه داری لیبرال از دوران رضا شاه در شرایطی قرار گرفت که به کشوری خام فروش و وارد کننده تبدیل شدیم. این نوع اقتصاد، وابستگی دوگانه ای به اقتصاد عام یا بین الملل را برای کشور به وجود آورده است که بر اساس آن، از یک سو صادر کننده مواد خام و از سوی دیگر وارد کننده باشیم. با وجود اینکه در قانون اساسی، اندیشه‌های امام(ره) و رهنمودهای مقام معظم رهبری در باب اقتصاد مقاومتی به عدم وابستگی در تمام ابعاد به ویژه اقتصادی تصریح شده است، اما برخی مسئولین به راه دیگری رفته و می روند و سیاست های لیبرالی سرمایه داری تحت عنوان سیاست های تعدیل اقتصادی پس از رحلت حضرت امام (ره) اتخاذ گردید. این سیاست های غلط اقتصادی، ادامه همان سیاست هایی است که از گذشته پس از کودتای 28 مرداد در ارکان اقتصادی کشور جاری و ساری بود. در صنایع دفاعی کشور، استقلال کامل را تجربه کرده و به این باور رسیدم که بدون نیاز به خارج، خود تعیین کننده تولیدات نظامی کشور باشیم و بدون هزینه ارزی و حتی در آمد ارزی و بدون تاثیر گرفتن از تبلیغات غربی خودکفا شویم. این مثال، توانایی داخلی برای ایجاد استقلال اقتصادی را کاملاً روشن می کند. دستاوردهای درخشان علمی دیگر از جمله دستیابی به چرخه کامل سوخت هسته ای، فناوری هوا – فضا و سلول های بنیادی از دیگر نمونه هایی است که نشان می‌دهد ما توانایی کسب استقلال کامل اقتصادی را دارا هستیم. درست به دلیل اتخاذ سیاست های ناصحیح اقتصادی است که در دل دشمنان ما امید به وجود آمد تا برای تهاجم به کشورمان از این طریق این دو شیوه طمع کرده و در نهایت نیز جنگ اقتصادی را آغاز نمودند. در طول سالیان پس از انقلاب علاوه بر تهاجم نظامی، کم و بیش جنگ اقتصادی در ادواری رخ داده است ولی از سال 1390 این تهاجم به شکل خاص شدّت گرفت زیرا در این سال، همزمان با شروع جنبش بیداری اسلامی، گسترش نفوذ منطقه ای ایران تسریع گردید. غرب به رهبری ایالات متحده به دنبال تسلط بر منابع جهانی به انحاء گوناگون است و کشور ما بزرگترین مانع بر سر تحقق این هدف است در نتیجه با تحریم بی سابقه علیه ایران به شکل عدم خرید نفت و سپس کاهش قیمت نفت، با استفاده از وابستگی اقتصادی ما تلاش کردند تا قدرت سیاسی و فرامنطقه ای ما را محدود کنند. متاسفانه در مقابل، هیچ اقدام قابل توجهی در جهت مقاوم کردن اقتصاد نیز صورت نگرفت.
با توجه به گزاره های فوق، نباید به امید لغو تحریم ها - متعاقب توافقنامه لوزان - اینگونه انگاشت که مشکل اقتصادی رفع شده است. زیرا در بهترین حالت، تحریم های هسته‌ای برطرف شده، نفت بیشتری با قیمت بالا از ما خریداری و به تبع آن واردات بیشتر می شود ولی از مشکلات اساسی اقتصاد ما معضلی مرتفع نمی گردد. بیکاری، فقر، اختلاف طبقاتی، آسیب پذیری و در یک کلام جنگ اقتصادی که بسیاری از گفتن این واژه احتراز می کنند، شیوه ای است که آمریکا در سایه جنگ نرم در حال تعقیب آن علیه ماست و هر چند سخن از گزینه نظامی می کند اما در عمل، روش تهاجم اقتصادی را در پیش گرفته است. در چنین شرایطی خلاف تدبیر است که اقداماتی نظیر فروش نفت در حالی که می دانیم پول آن بر نمی‌گردد، صورت گرفته و یا چوب حراج به این سرمایه ملی بزنیم. حتی اگر پول نفت با قیمت بالا باز گردد، تاثیری در استقلال و مقاوم سازی اقتصاد نخواهد داشت، چرا؟ زیرا دید برخی مسئولین ما در راستای اقتصاد مقاومتی و به بیانی صریح تر، همسو با قانون اساسی نیست. یکی از رموز اقتصاد وابسته دلار ارزان است و اگر با استفاده از دلار ارزان مبادرت به واردات کالا نمی کردیم، چنین اتفاقی در اقتصا ما نمی افتاد. هیچ تولیدکننده ای نمی تواند در برابر چنین واردات ارزان قیمتی مقاومت کند و این شکل از واردات با فقر، بیکاری و اختلاف طبقاتی مترادف است. اتفاق ناخوشایندی که علاوه بر این در کشور ما افتاده است، سرمایه های عظیم هموطنان ماست که در بخش های غیر مولد مانند خرید و فروش سکه و ارز، مسکن و زمین سرمایه گذاری به کار گرفته می شود. به دلیل سود پایین تولید، این مبالغ که به 700 هزار میلیارد تومان می رسد، به عنوان دشمن داخلی اقتصاد مقاومتی و اقتصاد مستقل قد علم کرده و تمام امکانات مالی را برای سود بیشتر جذب می کند. تنها راه مقابله با دلالی و فعالیت های غیرمولد، دریافت مالیات های سنگین با استفاده از ساز و کارهای دقیق است که تاکنون چنین تدبیری صورت نگرفته و در نتیجه امیدها در این زمینه بسیار کم است. حتی وام های کلانی که توسط تولیدکنندگان دریافت می شود، گاهاً در چنین بخش های آسیب زایی استفاده می شود و بدین ترتیب سپرده گذارانی که به امید رونق تولید کشور، پول خود را نزد بانک ها به ودیعه گذاشته اند، شاهد سرازیر شدن پول‌های خود به سمت فعالیت های غیرتولیدی هستند که مفاسد زیادی نیز از همین ناحیه نضج می گیرد.
سخن آخر اینکه، دشمن، تحریم ها را با هدف محدود کردن برنامه صلح آمیز هسته ای ما وضع نکرده و با صدور یک تفاهم نامه، نباید گمان کرد که تحریم ها برداشته خواهند شد. هدف تحریم ها به گفته مقامات آمریکایی، تغییر رفتار ایران و دور کردن ما از استقلال است. حتی افق توقعات آمریکا، مبارزه ایران با نهضت های آزادی خواه منطقه و جهان است، کما اینکه این ماموریت در دوران پهلوی بر عهده شاه مخلوع قرار داشت. اقتصاد مقاومتی تنها رهنمود برون رفت از دوران تحریم نیست و جنگ علیه ما به قبل و یا بعد از توافق هسته ای محدود نمی شود، بلکه نبرد با ایران همیشه وجود خواهد داشت، زیرا شعار انقلاب ما استقلال از غرب و شرق است و ابرقدرت ها هیچگاه قدرت گرفتن کشوری که همواره منافع آنان را تهدید کرده است را بر نمی تابند. بنابر این به انتظار توافقنامه جامع، نباید از سیاست های اقتصاد مقاومتی غفلت کرد و ضروری است در هر شرایطی برای اهداف کلان انقلاب که مستلزم اقتصادی مقاوم و مستقل است، خود را آماده نمود.

منبع: حمایت