به گزارش گروه فضای مجازی ، بوشهر یک شهر بندری در جنوب غربی ایران است.
اکثر مردم این شهر به زبان فارسی و با لهجه محلی تکلم میکنند.
بندر امروزی بوشهر را نادرشاه افشار در ۱۷۳۶ میلادی رونق دوباره بخشید. نام این محل پیش از آن ریشهر بوده است.
بنای بوشهر به زمان اردشیر ساسانی نسبت داده می شود و نام اصلی آن را «رام اردشیر» می دانند.
گفته میشود «رام اردشیر» به مرور زمان به «ریشهر» تبدیل شد و به نظر میرسد که بوشهر تحریف شده ریشهر یا همان شهر قدیمی است.
در عصر هخامنشی از تمدنهای بزرگ در ایران تمدن لیان بودهاست که برخی به اشتباه نام آن را از نامهای بوشهر میدانند. هم اکنون نام خیابانی در بازار بوشهر به همین نام است و طبق آثار کشف شده در منطقه باستانی هلیله و ریشهر نام این سرزمین ژرمانسیکا بودهاست.
همچنین در آثار باستانی شوش از این بندر نام برده شده و در زمان اسکندر نیز نام آن به موزامبری تغییر یافت.
منظرهٔ شهر آمیزهای از رنگهای سفید، زرد و قهوهای است و بافت آن از حدود هفتاد سال پیش یعنی پس از جنگ جهانی اول رونق خود را از دست داده و مصالح مورد نیاز آن که از آفریقا و هند تأمین میشده کمتر در دسترس بوده و ساکنین اصلی شهر شروع به ترک آن و مهاجرت به سایر نقاط کشور کردهاند.
پس از جنگ دوم جهانی این مسئله شدت گرفته و پس از انقلاب اسلامی نیز با تخریب بیش از یک چهارم این بافت توسط ادارهٔ بندر سیر صعودی این مهاجرت و تخریب شدت چند برابر یافته و هم اکنون به صورت نیمه ویرانهای درآمدهاست.
مراکزتاریخی و دیدنی:
سیراف، ریشهر، قلعه هلندیها، آب انبار قوام، خانه قاضی، خانه رئیسعلی، عمارت ملک، گور دختر، قبر ژنرال انگلیسی، آرامگاه اصفهانی، آرامگاه سیبویه، معبد خدا دریا، کلیسای مسیح مقدس، کلیسای خارک
معرفی شهرهای بوشهر و آثار تاریخی آن ها:
تنگستان
تنگستان ناحیهای است در شرق دشتستان با مرکزیت اهرم که قلعه معروف تنگستان در آبادی «پهلوان کشی» در آن واقع شده اما در حال حاضر خرابههایی از آن باقی مانده است.
نام یکی از آبادیهای تنگستان «تد دومری» است که به عقیده عدهای از اندیشمندان و مورخین، یادآور قوم تجارت پیشه بسیار معروف خاورمیانه امروزی (سوریه) یعنی «تدمر» یا «پالمیر» باستانی است.
در مراوده مردم آشور، بابل، سومر واکد با سواحل خلیج فارس و رفت و آمد فنیقیها و تدمری در خلیج فارس و سواحل آن در دوران گذشته محل شک و تردید نیست و در تمام طول سواحل، منطقهای مناسبتر از منطقه تنگستان و دشتی و دشتستان نداشته است.
مراکز دیدنی:
کوشک اردشیر، قلعه زار خضر خان، منطقه روستایی اهرم، رودخانه اهرم، آبگرم اهرم، آبگرم قوچارک، آبگرم میر احمد، چشمه میر احمد
دشتستان
ناحیهای که در زمان قدیم به آن شبانکاره میگفتند و با شهرستان دشتستان امروزی به مرکزیت شهر برازجان یکی است.
همانطور که از کلمه شبانکاره کاملاً آشکار است، شغل اصلی مالکین شبانکاره ابتدا چوپانی و گلهداری بود که پس از به قدرت رسیدن، شهر ایجرا مرکز خود قرار دادند.
این شهر یکی از شهرهای قدیمی فارس بود و نزدیک استهبان امروزی قرار داشت. نارنج و خرما و مخصوصاً انار آن مشهور است.
مراکزتاریخی و دیدنی:
کاخ هخامنشی، کاخ کورش، آب انبار درخت، منطقه باستانی توز، تل مرو، تل طلسمی، تل حندق، تل پهن، دژ برازجان
جاذبههای طبیعی:
رودخانه دالکی، آبگرم دالکی، آبگرم برازجان، غار چهل، منطقه حفاظت شده تالاب حله، منطقه حفاظت شده نای بند، شکارگاه کوه سیاه، تالاب حله
شهر دشتی
شهرستان دشتی به مرکزیت خورموج یکی از شهرستانهای استان بوشهر است که بخش کاکی در جنوب شرقی آن قرار دارد.
کاکی مرکز بلوک دشتی است که در زمان قدیم به آن ماندستان میگفتند و نام آن را از نام رودخانه مند یا ماند گرفته شده است.
این رودخانه در مناطقی که به خلیج فارس میریزد به علت هموار و کمشیب بودن زمین، سرعت چندانی ندارد، لذا به نظر میرسد آب رودخانه از حرکت باز ایستاد (مانده) است. به همین جهت به این رودخانه مند یا ماند نام دادهاند و کنارههای آن را که نزدیک خلیج فارس است ماندستان گفتهاند. وجه تسمیه دیگر ماندستان آن است که این رودخانه و زمینهای اطراف آن از نظر کشاورزی فایده چندانی ندارد و گویا رودخانه در آن حدود مانده است.
مراکزتاریخی و دیدنی:
برج قلعه خورموج، معبد کلات
شهر دیر
شهرستان دیر در پنجاه کیلومتری شمال غرب بندر طاهری از شهرستان کنگان واقع شده است.
در این شهرستان قلعه قدیمی نیمه ویرانی به نام قلعه جلالخان حاکم وجود دارد که قدمت آن بیش از دویست سال نیست. در چند فرسخی شمال غرب دیر نزدیک محلی معروف به بردخون بقعه سادهای به نام امامزادهشاه محمد وجود دارد که از نظر قدمت و ارزش هنر معماری چندان اهمیتی ندارد.
جاذبه های طبیعی:
رودخانه مند، رودخانه شور، منطقه حفاظت شده مند، جزیره نخیلو، جزیره گرم
بندر دیلم (مهروبان)
بندر قدیمی مهروبان در بیستوچهار کیلومتری شمال بندر دیلم قرار داشت. آثار خرابههای این بندر هم اکنون در محلی به نام تل امامزاده مشهود است بندر دیلم یا دیله تا پیش از خرابی بندر مهروبان که در انتهای راه باستانی معروف اصفهان- مهروبان قرار داشت، از بنادر بازرگانی مهم ایران بود.
دلیل نامگذاری دیلم به درستی مشخص نیست، این نام شاید از اسم دیلمون که نام قدیمی جزیره بحرین است گرفته شده باشد. دیلم در زمان شورش قرامطه و آلبوسعید نیز از مراکز نشر افکار قرامطه بود و گویا محل تولد حمدان قرامط نیز بوده است.
جاذبههای طبیعی:
بندر سی نیز، بندر مهروبان
شهر کنگان
شهرستان کنگان در منتهی الیه جنوب شرق استان در نوار ساحلی خلیج فارس قرار دارد و از نقاط دیدنی استان بوشهر محسوب میشود.
بندر طاهری از توابع این شهرستان در قرن چهارم هجری از اهمیت بازرگانی زیادی برخوردار بود. خرابههای بندر سیراف در غرب این ناحیه در زمان استخری و مقدسی بزرگترین بندر ایران در خلیج فارس بود و تمام کالاهایی که از طریق دریا به ایران وارد میشد در آن بندر توزیع میشد و بعد از شیراز بزرگترین شهر اردشیر خوره بود.
مجموعه قراین تاریخی موجود نشانگر آن است که شهرستان کنگان نسبت به سایر شهرستانهای استان از اهمیت سوقالجیشی و بازرگانی و تاریخی جالب توجهی برخوردار است. علاوه برآثار به جا مانده از پیشینه تاریخی این شهرستان که عموماً تخریب شدهاند، چشمه آب گرم میانلو در شمال کنگان از دیدنیهای منطقه است.
شهر گناوه
بندر گناوه در ساحل خلیج فارس بین بند بوشهر و دیلم واقع شده است. شهر گناوه کنونی در جنوب گناوه قدیم بنا شده است. از گناوه قدیم نقاطی باقی مانده است که امروزه به نامهای تیرسول (شن فشرده)، تل گنبد، تل گوری، تل مناره و بالاخره تل امامزاده خوانده میشود.
در ویرانههای اطراف گناوه، گوپال (گل پخته استوانهای شکل به صورت سفال زرد یا سرخ رنگ که آن را به عنوان گلوله یا منجنیق بر سر دشمن میریختند) فراوان به چشم میخورد.
در حال حاضر از گناوه قدیم جز آثار سنگها و پیهای مدفون در زیر خاک و بعضی بازمانده تاقنماهای سنگی ضربی آثاری مشهود نیست. گاه و بی گاه در درون گودالها و حفرهها و در زیر پیهای عمارت ویرانه، سکهها و دستافزارها و مصنوعات سنگی و سفالی یافت میشود. نام این بندر در کتابهای قدیمی به صورت گنابا، گنفه، گناوه، جنایه و جنابا هم آمده است. امامزاده سلیمان یکی از مراکز زیارتی این شهر است.