به گزارش گروه فضای مجازی ، دو رزمنده گوشه راست و چپ تاج گلی را در دست گرفته‌اند و عکس شهید، وسط تاج گل قرار دارد. دختر بچه‌ای پنج ساله هم جلوی قاب عکس ایستاده و به دوربین لبخند می‌زند. در عکسی دیگر دخترک قاب عکس را در دست گرفته و کنار تابوت ایستاده است.

جمعیت زیادی برای تشییع آمده‌اند و خیلی‌ها برای این دختر کوچولو غصه می‌خورند، اما مریم فارغ از این دلواپسی‌ها، از کنار این نگاه‌ها می‌گذرد و به خاطراتش با مرد غریبه‌ای فکر می‌کند که گاهی به خانه‌شان می‌آمد و حالا مادر در کنار پیکر آن مرد شیون می‌کند و با هر بار نگاه کردن به مریم، جگرش بیشتر و بیشتر می‌سوزد...

 

چهره مردی که داخل تصویر هم نگاهش نافذ است، برایش آشناست. گاهی به خانه‌شان سر می‌زده. این مرد برای مریم غریبه بوده و هربار که خانه‌شان می‌آمده، چشم به لب‌های مریم می‌دوخته تا او را بابا صدا کند، اما دخترک همیشه گمان می‌کرده، پدربزرگ، پدرش است.

مریم آرام آرام قد می‌کشد و بزرگ می‌شود. دیگر پدر بزرگ، پدر نیست و او می‌داند که پدر همان غریبه مهربانی است که حالا همه او را فرمانده شهید صدا می‌زنند. فرمانده‌ای که قرار است تا سالیان سال از رشادت‌هایش بشنود و نام او را، چون مدالی افتخارآفرین برگردن بیاویزد.

 

 

: انتشار مطالب و اخبار تحلیلی سایر رسانه های داخلی و خارجی لزوماً به معنای تایید محتوای آن نیست و صرفاً جهت اطلاع کاربران از فضای رسانه ای منتشر می شود.