به گزارش گروه فضای مجازی ، منارجنبان اصفهان در دوره‌ ایلخانی و در اواخر پادشاهی «اولجایتو» طرح ریزی شد.

بنایی که بعنوان مقبره ‌ای برای “عمو عبدالله” عارف و زاهد دوره‌ ایلخانی ساخته و از یک سنگ بزرگ مرمری و یک پارچه روی قبر تشکیل و دورتادور آن به خط ثلث و به ‌صورت برجسته سوره‌ “یاسین” حجاری شده است.

البته برخی از محققین عقیده دارند که مناره ها سال ها بعد به این ایوان افزوده شده است.

بدین معنا که در آن زمان روی آرامگاه "عمو عبدالله" فقط یک بنای بدون مناره ساخته شد، بنایی شامل یک ایوان آجری که مکانی را برای زائران این زاهد فراهم می‌ کرد.

تاریخ این بنای ساده و مهم، 300 سال پس از ساخت مقبره‌ و درست از زمانی‌ که دانشمندان دوره صفویه 2 مناره روی این مقبره ساختند تا آن را متفاوت با دیگر بناهای شهر اصفهان کنند. متفاوت شد.

این مناره ‌ها به گونه ای طراحی شده ‌اند که می ‌توان آنها را تکان داد، با تکان دادن یک مناره، دیگری نیز تکان می ‌خورد به همین دلیل به آنها منارجنبان می ‌گویند.

یکی دیگر از شگفتی های منارجنبان زمان ساخت این بناست که بحدود 800 سال پیش، یعنی دوره ایلخانیان (654-736 ه ق ) و به میلادی به (1256-1353 م ) می رسد و از طرفی حرکت دادن یک مناره نه تنها مناره دیگر را به حرکت در می آورد بلکه تمامی ساختمان مرتعش می شود.

ارتفاع ایوان مقبره عمو عبدالله از سطح زمین بقعه 10 متر و ارتفاع هریک از دو مناره 7/5 متر است. در این ایوان مزار عمو عبدالله قرار دارد و راه صعود به بام و مناره ها نیز به وسیله درگاه کوچکی است که با پلکانی مارپیچ به بام مربوط می شود.

تکان خوردن مناره‌های این بنای تاریخی تا مدت ‌ها برای دانشمندان سوال برانگیز بود.

معماری اسرار آمیز این بنا برای بسیاری هنوز هم در هاله ابهام باقی مانده‌ است.

منطقی ‌ترین علتی که برای تکان خوردن مناره‌ها وجود دارد، پدیده فیزیکی تشدید یا پدیده رزونانس است.

چون مناره‌ ها سبک معماری مشابهی دارند، تکان خوردن یکی روی دیگری اثر می ‌گذارد. اما هنوز هم دلیل تکان خوردن منارجنبان با قطعیت مشخص نشده است.

منارجنبان در خیابان آتشگاه در فاصله شش کیلومتری غرب شهر اصفهان و در مسیر اصفهان به نجف آباد در محله ‌ای به نام کارلادان واقع شده ‌است .