اگر صادر کننده چک فوت کند، تکلیف چیست؟
در صورتی که صادرکننده چک فوت کند، از آنجایی که در زمان صدور چک، آن شخص زنده بوده و این تصمیم طبق اختیار وی گرفته شده، بانک میتواند قبل از حصر وراثت، تعیین ورثه و بررسی اموال متوفی، وجه چک را به دارنده پرداخت یا کارسازی کند.
کد خبر: ۳۹۰۸۶۳
تاریخ: ۰۷ بهمن ۱۳۹۶ - ۱۱:۰۶
خبرگزاری میزان -
چک سندی تجاری است که قانونگذار برای تسریع امور تجاری، مزایایی برای دارنده آن در نظر گرفته است.
طبق قانون، چک ممکن است در وجه حامل یا شخص معین یا به حوالهکرد باشد یا با امضای پشت یا ظهر آن به دیگری منتقل شود، اما هنگامی که صادرکننده چک با خط کشیدن عبارت «به حواله کرد» در متن آن، حق پشتنویسی را از کسی که چک در وجه او صادر شده است، سلب میکند و دریافتکننده هم با پذیرش چک موافقت خود را اعلام میکند، در نتیجه به نظر میرسد شخصیت و خود دارنده چک برای صادرکننده مهم بوده و بدین طریق نخواسته است وجه چک مزبور توسط شخص دیگری وصول یا دریافت شود؛ لذا در صورتی که اینگونه چکها به دیگری منتقل شود، بانک میتواند از پرداخت وجه آن به غیر استنکاف کند.
هرچند گروه دیگری از حقوقدانان، نظر مخالف داشته و معتقدند چک وسیله پرداخت سریع در امور تجاری محسوب شده و به صرف امضا و ظهرنویسی اشخاص قابل نقل و انتقال است.
چنانچه صادرکننده چک فوت کند، بانک میتواند قبل از حصر وراثت، تعیین ورثه و بررسی اموال متوفی، وجه چک را به دارنده پرداخت یا کارسازی کند، زیرا این تصمیم در زمان حیات وی اتخاذ شده است.
این امر در مواردی نیز که چک مدتدار بوده و تاریخ سررسید آن بعد از فوت صادرکننده است، مصداق دارد.
مطابق ماده ۲۳۱ قانون امور حسبی، بدهیهای مدتدار (موجل) متوفی بعد از فوت او حال و بهروز میشود.
در این حالت نیز، چون چک در زمان حیات متوفی صادر شده است، با مرگ او بدهی مدتدارش، حال میشود و بانک باید قبل از تاریخ سررسید، وجه چک را به دارنده چک پرداخت کند.
از طرف دیگر، به موجب ماده ۳۱۱ قانون تجارت، پرداخت چک نباید وعده داشته باشد و بانکها باید با با داشتن موجودی در حساب متوفی، وجه چک را پرداخت کنند.
به گزارش خبرنگار گروه حقوقی و قضایی ، در صورتی که صادرکننده چک فوت کند، از آنجایی که در زمان صدور چک، آن شخص زنده بوده و این تصمیم طبق اختیار وی گرفته شده، بانک میتواند قبل از حصر وراثت، تعیین ورثه و بررسی اموال متوفی، وجه چک را به دارنده پرداخت یا کارسازی کند.
طبق قانون، چک نوشتهای است که به موجب آن صادرکننده، کل یا قسمتی از وجهی را که در نزد بانک (محالعلیه) دارد، به دیگری واگذار میکند.
چک سندی تجاری است که قانونگذار برای تسریع امور تجاری، مزایایی برای دارنده آن در نظر گرفته است.
طبق قانون، چک ممکن است در وجه حامل یا شخص معین یا به حوالهکرد باشد یا با امضای پشت یا ظهر آن به دیگری منتقل شود، اما هنگامی که صادرکننده چک با خط کشیدن عبارت «به حواله کرد» در متن آن، حق پشتنویسی را از کسی که چک در وجه او صادر شده است، سلب میکند و دریافتکننده هم با پذیرش چک موافقت خود را اعلام میکند، در نتیجه به نظر میرسد شخصیت و خود دارنده چک برای صادرکننده مهم بوده و بدین طریق نخواسته است وجه چک مزبور توسط شخص دیگری وصول یا دریافت شود؛ لذا در صورتی که اینگونه چکها به دیگری منتقل شود، بانک میتواند از پرداخت وجه آن به غیر استنکاف کند.
هرچند گروه دیگری از حقوقدانان، نظر مخالف داشته و معتقدند چک وسیله پرداخت سریع در امور تجاری محسوب شده و به صرف امضا و ظهرنویسی اشخاص قابل نقل و انتقال است.
چنانچه صادرکننده چک فوت کند، بانک میتواند قبل از حصر وراثت، تعیین ورثه و بررسی اموال متوفی، وجه چک را به دارنده پرداخت یا کارسازی کند، زیرا این تصمیم در زمان حیات وی اتخاذ شده است.
این امر در مواردی نیز که چک مدتدار بوده و تاریخ سررسید آن بعد از فوت صادرکننده است، مصداق دارد.
مطابق ماده ۲۳۱ قانون امور حسبی، بدهیهای مدتدار (موجل) متوفی بعد از فوت او حال و بهروز میشود.
در این حالت نیز، چون چک در زمان حیات متوفی صادر شده است، با مرگ او بدهی مدتدارش، حال میشود و بانک باید قبل از تاریخ سررسید، وجه چک را به دارنده چک پرداخت کند.
از طرف دیگر، به موجب ماده ۳۱۱ قانون تجارت، پرداخت چک نباید وعده داشته باشد و بانکها باید با با داشتن موجودی در حساب متوفی، وجه چک را پرداخت کنند.