تورج فتحی در گفت وگو با خبرنگار گروه جامعه گفت: از نظر کارشناسی شیرین سازی آب از دریاها یا آب های آزاد به مناطقی که مسئله کمبود آب دارند، امکان پذیر است اما مشکل اینجاست که در طرح انتقال آب خزر به سمنان، اثرات و تبعات منفی را در نظر نمی گیرند.
وی درباره این که چرا آب باید به سمنان برود، گفت: اگر استان های جنوب دامنه ها البرز که در همسایگی خزر است، در نظر بگیریم و ببینیم کدام مناطق مشکلات عدیده آب دارند، در بین استان های زنجان، قزوین، البرز، تهران، سمنان و خراسان رضوی، استان سمنان کمترین نیاز آبی را دارد.
این کارشناس منابع آبی گفت: اگر وضعیت بیلان آب، منابع زیر زمینی، فرو نشست دشت ها و مصرف آب را در این استان ها در نظر بگیریم، خراسان رضوی بیشترین نیاز را دارد و پس از آن استان تهران در رتبه دوم است و قطعا استان سمنان کمترین نیاز آبی را خواهد داشت. استان سمنان دارای توسعه کشاورزی نیست و از قدیم نبوده و مصرف آب آنچنانی در مقایسه با مناطق مجاور خود ندارد. هدف این پروژه این بوده که سمنان برای دهه های آینده برای توسعه صنعت مشکل آب نداشته باشد.
وی افزود: اگر تبعات این طرح مثل تخریب جنگل و تخریب محیط زیست را بپذیریم و سعی کنیم خطرات را کنترل کنیم به طور مثال پروژه های احیا زیستگاه را اجرا کنیم تا خطرات برای زیستگاه کاهش داشته باشد و بعد نمک و شورابه ها را کنترل کنیم که وارد دریا و محیط زیست نشود، باز هم استان سمنان نیازی به این آب ندارد.
فتحی با اشاره به وضعیت آب خراسان رضوی گفت: اگر خراسان رضوی را از غرب در نظر بگیریم همه شهرهای سبزوار، نیشابور، مهشد و تربت حیدریه همه بیلان منفی مصرف آب، فرونشست زمین و مشکل عدیده تامین آب دارند. این موضوعی پنهانی نیست و از نظر منفی بودن بیلان آب بدون تردید می گویم که خراسان رضوی در سطح کشور اول است. بیشترین سطح افت آب های زیر زمینی متعلق به خراسان رضوی است.
وی با اشاره به شرط تازه برای این انتقال آب، گفت: شرطی که گذاشته شده این است که آب شور به سمنان منتقل و آنجا شیرین شود. یعنی در سمنان باید کارخانه آب شیرین احداث شود و لنج ها و شورابه ها در سمنان تخلیه شود تا مازندران آسیبی نبیند و این شورابه ها به دریا وارد نشود. این شرط تنها تمهیدات محیط زیستی پذیرفته شده است.
این کارشناس محیط زیست درباره مطالعات زیست محیطی این پروژه، گفت: مطالعات زیست محیطی انجام شده برای این پروژه به هیچ عنوان دارای سطح کارشناسی لازم نیست. به طور مسیرهای لازم به لحاظ زیست محیطی بررسی نشده و تنها یک مسیر پیش بینی شده و این خلاف موازین محیط زیست است. آیین نامه ارزیابی زیست محیطی به ما می گوید برای احداث جاده، خط راه آهن، خط انتقال آب و نفت و ... در مرحله مطالعات محیط زیست باید چندین مسیر شناسایی شود و از لحاظ زیست محیطی کارشناسی و تحلیل شود تا بهترین مسیر با کمترین خطر برای محیط زیست مشخص شود. متاسفانه مسیر انتقال آب خزر به سمنان ساده ترین و سهل الوصول ترین مسیر است.