به گزارش خبرنگار گروه فضای مجازی ،مرحوم آیت الله اقا مجتبی تهرانی(ره) در مجموعه کتب اخلاق ربانی قسمت تادیب عقل فرموده است:کسی که شناختش نسبت به الله این چنین باشد که در تمام امور، الله مؤثّر است و اثرها همه از او و در ربط با او است و هیچ موجودی در این جهان، مِنهای خدا اثری ندارد؛ به این نحو که:

آفرینش از او است؛رزق جمیع موجودات از او است؛اعطا از او است؛ منع از او است؛ غنا از او است؛ فقر از او است؛ صحّت از او است؛ مرض از او است؛ عزّت از او است؛ذلّت از او است؛ حیات و زیست از او است؛ مرگ و موت از او است.

اگر کسی یک چنین دیدی نسبت به خداوند داشته باشد؛ یعنی شناختش در ربط با فعل، یک چنین شناختی باشد، قهراً حالت دومی برای او پیدا می شود که «توکّل» است.

این توکّل که گفته می شود، زیربنایش شناخت در رابطۀ با توحید در فعل است. یک چنین انسانی قهراً با چنین شناختی، جز از «الله» امیدی ندارد؛ رشتۀ امید به هیچ موجودی نمی افکند، جز «خدا»، ترسی ندارد؛ مگر از «الله»؛ خوفش هم در رابطۀ با او است؛ رجاء و امیدش هم در رابطۀ با او است و هیچ تکیه گاهی جز خدا برای خود نمی بیند.
پس زیربنای «ثقۀ بالله»، «توکّل علی الله» و «اتّکا کردن به خدا»، «توحید در فعل» است؛ یعنی یک چنین شناختی نسبت به خدا داشته باشد.