به گزارش خبرنگار گروه جامعه ، نیمه اول آبان دوستداران محیط زیست و تالاب فریدون کنار در انتظار آمدن امید هستند. امید آخرین درنای سیبری است که برای زمستان گذرانی به ایران می آید. درنایی که در صورت مرگش، جمعیت غربی درناهای سیبری منقرض خواهند شد و دیگر ایران رنگ این درناها را نخواهد دید. 

امید به ترتیب از سال 91 تا 95، در روزهای نهم، هشتم، نهم، دوازدهم و نوزدهم آبان خود را به ایران رسانده است. امسال روزهای آبان به پایان خود نزدیک می شود و هنوز خبری از این درنای سیبری نیست.

امید تنها می آید

در روزهایی که شمال کشور به نسل کشی پرندگان مهاجر مشغول است، امید باید درس عبرتی همه باشد. با این حال انگار همه قصد ناامید کردن پرندگان مهاجر به ایران را دارند. جمعیت درناهایی سیبری که ایران را برای زمستان گذرانی انتخاب می کنند، سال 87 به یک جفت رسید. همان سال شکارچیان گونه ماده این پرنده را در آسمان زدند تا تنها امید باقی بماند. آن سال کسی فکر نمی کرد که امید سال بعد به ایران برگردد، اما امید 9 سال گذشته این مسیر 5 هزار کیلومتری را تنهایی طی کرده است. از آنجایی که درناهای گونه تک همسری هستند، امیدی به اینکه امید برای خود همراهی آورده باشد، نیست.

چشم ها به آسمان

از ابتدای آبان ماه همه دوست داران محیط زیست منتظر خبر برگشتن امید هستند. این روزها همیشه پر از بیم و امید است و بارها جمله «اگر نیاید» در ذهن دوستداران امید نقش می بندد. تالاب فریدون کنار که منطقه حفاظت شده ای است در این روزها چشم انتظار است تا خبر برگشت امید را مخابره کند.

درناهای سیبری یکی از گونه‌ها‌ی در معرض انقراض هستند. گونه ای زیبا با پاهای سرخ رنگ بلند که سالهای سال میهمان تالاب‌ها‌ی شمال ایران بودند. درناهای سیبری به سه جمعیت تقسیم می‌شوند. جمعیت مرکزی آنها منقرض شده، جمعیت شرقی هنوز به نزدیکی چین کوچ می‌کند و از جمعیت غربی تنها امید باقی مانده است. عمر این نوع درنا به حدود 50 تا 80 سال می‌رسد و تغذیه آن از گیاهان است. معمولا درنا در جاهایی حضور می‌یابد که عمق کمتری داشته باشد. درنا در هر بارداری دوتخم می‌گذارد و جوجه اول که سر از تخم برداشت درنا تخم دیگر را رها می‌کند. از جمله عوامل اصلی انقراض این درناها تک همسری بودن است. آنها به شدت وفادار به جفت خود هستند و تا پایان عمر در کنار همسر خود به سر می‌برند و بعد از جفت خود جفتی دیگر اختیار نمی‌کنند.