به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی بسیاری از بازیگران سینما در برهه‌ای از زمان با حضور در آثار متنوع و پر تعداد بر سر زبان‌ها افتاده اند و تاریخ ثابت کرده به همان اندازه می‌توانند به یکباره از این عرصه دور شوند.

 

فرهاد مهادیان از جمله بازیگرانی است که در دهه هفتاد فعالیت‌های پرتعدادی را در سینما تجربه کرد اما به یکباره به طور کامل از عرصه بازیگری فاصله گرفت.

 

فرهاد مهادیان ۲۸ اردیبهشت ماه ۱۳۵۳ در تهران به دنیا آمد. تحصیلات خود را در رشته مهندسی معدن ادامه داد و موفق به اخذ مدرک لیسانس از دانشگاه آزاد اسلامی شد.

 

او فعالیت هنری خود را با فیلم "آژانس شیشه‌ای" آغاز کرد و فیلم‌هایی مانند منفی هجده، راز شب بارانی، مردی از جنس بلور را بازی کرد.

 

 

پس از آژانس شیشه‌ای به عرصه بازیگری تلویزیون نیز راه یافت. مجموعه های "همسفر"، "دختران"، "راز شیوا"، "کلانتر" و "نقش بر آب" عمده فعالیت های تلویزیونی مهادیان را تشکیل می‌دهد.

 

وی همچنین چند سالی به کار خوانندگی پرداخت و آلبوم‌هایی نیز مانند "مصلوب عشق" روانه بازار کرده است. شاید یکی از دلایل دوری مهادیان از بازیگری را بتوان علاقه او به عرصه موسیقی دانست زیرا پس از انتشار اولین آلبومش به سرعت از بازیگری فاصله گرفت.

 

به همین بهانه، خبرنگار گروه فرهنگی ، سراغ این بازیگر کم کار روزهای حال حاضر سینما رفته و با وی درباره عمده فعالیت‌های اش به گفت‌وگو نشسته است.

 

 

نه به هیچ وجه بازیگری را کنار نگذاشته‌ام. کم کار هستم اما اگر کار خوبی باشد بازی می‌کنم و در همین راستا به‌تازگی بازی در سریالی به نام "نگهبان زمین" را به پایان رسانده‌ام که برای شبکه سوم سیما آماده شده و فکر می‌کنم که به‌زودی پخش خواهد شد.

 

 

این سریال به کارگردانی "علی رامشه" درباره قصه زندگی یک محیط‌‌ بان جوان است. این محیط‌ بان علاوه بر دغدغه‌های کاری و سختی‌های پیش روی شغل محیط بانی با اتفاقی عاطفی روبرو می‌شود و همین اتفاق درام داستان را به وجود می‌آورد.

 

 

 

 

کم کاری من در بازیگری به فعالیت موسیقیایی من بر می‌گردد. از زمانی‌که آلبوم‌های موسیقی خود را راهی بازار کردم و توانستم به موفقیت‌هایی در زمینه موسیقی دست پیدا کنم متعاقباً در عرصه بازیگری برخورد‌های خوبی با من نشد.

 

 

دوستان در آن زمان حضور من در موسیقی را برنمی‌تابیدند و فعالیت من به‌ عنوان بازیگر و خواننده برای آن‌ها قابل‌قبول نبود. همین شد که مشکلات فراوانی را در عرصه بازیگری برای من به‌وجود آوردند تا جایی که کاملاً کنار گذاشته شدم.

 

 

در حال حاضر اگر بازیگری خواننده شود آن‌چنان برخورد منفی با وی نمی‌شود، اما نمی‌دانم چرا همه با من برخورد بدی کردند و به نوعی دود این قضیه به چشم من رفت و بعد از آن همه به راحتی از بازیگری به موسیقی روی آوردند.

 

من قربانی شایعات شدم. شایعات فراوانی برای من به‌وجود آوردند و همین شایعات نگاه برخی از دوستان که با آنها کار کرده بودم را هم تحت‌الشعاع قرار داد. همین عوامل باعث شد ناخواسته از کار دور شدم.

 

در آن سال‌ها فاصله زیادی بین آخرین بازی من ایجاد شد. وقتی بازیگری به مدت طولانی از بازیگری فاصله بگیرد بازگشت او بسیار سخت می‌شود. من فراموش شده بودم و باید چند برابر تلاش می‌کردم تا یادشان بیاید که روزی بازیگر بوده‌ام.

 

بله. سال گذشته و پس از سال‌ها دوری در فیلم "ناکوک" به کارگردانی "امیر پورکیان" به ایفای نقش پرداختم که آن هم هنوز در این چرخه نامعلوم اکران سرگردان شده و اطلاعی از زمان اکران آن ندارم.

 

اتفاقاً در فیلم ناکوک نقش بسیار خوبی داشتم و تلاش خود را به حضور دوباره در سینما انجام دادم. اما این‌بار هم شانس با من یار نبود و همه چیز دست به دست هم داده تا من از سینما دور باشم.

 

همچنان پیشنهادات زیادی برای بازی دارم، اما دوری از بازیگری باعث شد کمی ریزبینانه‌تر به این عرصه فکر کنم. آثار سینمایی این روز‌ها اکثراً به سمت طنز و کمدی رفته که کلاً برای بازی من مناسب نیستند و ترجیح می‌دهم در آن‌ها به ایفای نقش نپردازم. من بازی در این‌چنین کمدی‌هایی را نه بلدم و نه دوست دارم که تجربه کنم.

 

 

همواره امیدوارم ژانر‌های جدیدی به سینمای ایران اضافه شود. متأسفانه این روز‌ها ژانر در سینمای ایران کمرنگ شده و اکثر آثار یا کمدی و درام عاشقانه هستند، در صورتی‌که ژانر‌های اکشن، پلیسی و وحشت بسیار پرمخاطب هستند.

 

 

شاید ساخت آثار اکشن و پلیسی هزینه‌بردار باشد، اما بالاخره سینمای ما باید یک روز به این نوع از سینما برود. مخاطب سینما به تنوع نیاز دارد. با روند فعلی شک نکنید که مخاطبان خود را از دست خواهیم داد.

 

 

این روز‌ها تولیدات بالا رفته است و در کنار این قضیه بلیت سینما هم افزایش قیمت داشته، اما ما هر روز با افت تعداد مخاطب روبرو هستیم. یکی از بزرگترین دلایل این افت مخاطب عدم تنوع در آثار است.

 

 

وقتی ما بتوانیم در ژانر‌های مختلف فیلم خوب ارائه کنیم مخاطب امکان انتخاب پیدا خواهد کرد و مجبور نیست میان چند فیلم تکراری اجباراً یکی را ببیند. همین امر یعنی تنوع در آثار مخاطبان از هر طیف را به سینما خواهد کشاند. یکی از حوزه‌هایی که کاملاً مغفول مانده سینمای کودک است. اگر سینمای کودک توسعه پیدا کند به راحتی بسیاری از خانواده ها به سینما خواهند آمد.

 

 

شاید اگر در روز سه فیلم در سه ژانر اکران شود تماشاگر هر سه فیلم را ببیند. سینمای امروز تمام انرژی خود را برای تولید آثار کمدی گذاشته است. برخی از این آثار بد نیستند، اما عمده آن‌ها هیچ ارزش معنوی ندارند.

 

 

متأسفانه اتفاق ناراحت‌کننده‌تر از عدم تنوع در ژانر عدم تنوع بازیگر در آثار است. معمولاً برخی گروه‌های ثابت در سینما کار می‌کنند و اجازه ورود به هیچکس را نمی‌دهند. بالاخره تماشاگر کم‌کم از دیدن این آدم‌های تکراری خسته می‌شود. متأسفانه این گروه‌ها بازیگری در تمام حوزه‌های تصویر را در دست گرفته‌اند.

 

 

 چه کسی مسئول حل کردن این حجم از نابسامانی است؟

 

 

من متأسفم که بگویم وقتی تعداد فالوور‌های شبکه مجازی باعث انتخاب بازیگران می‌شود. چطور کارگردانان و تهیه‌کنندگان ما به این نوع از انتخاب رسیده‌اند؟ این معضل بزرگی شده و کم‌کم تبدیل به عرف شده است.

 

 

 

 

من با کارگردانی برخورد داشته‌ام که بازیگر اول خود را به هیچ‌وجه قبول نداشته و وقتی پرسیده‌ام چرا وی را انتخاب کرده‌ای گفت فقط برای فروش در گیشه این کار را کردم وگرنه وی را به هیچ عنوان برای کارم نمی‌پسندم.

 

 

 

 

بدون شک محکوم به شکست است. سینما نشان داده شده که برخی اتفاقات به‌صورت تب رشد کرده و سریعاً فروکش می‌کند و این تب شبکه‌های مجازی بدون شک روزی با شکست روبرو خواهد شد.

من آرزو‌های زیادی برای بازیگری دارم. ذات هنر بر آن است که آرزوها در آن بی‌پایان باشد. همیشه برای یک بازیگر نقشی هست که آرزوی بازی در آن را داشته باشد.

 

همواره ورزش کرده‌ام و سعی دارم سالم زندگی کنم تا سینمای ما روزی بعد از تنوع ژانر برای من نقشی در ژانر اکشن داشته باشد. در ابتدای بازیگری همه می‌گفتند تو ادامه‌دهنده راه بازیگران اکشن مثل جمشید هاشم‌پور هستی، اما متأسفانه به یکباره همه چیز تغییر کرد.

 

سینمای امروز به الگو و قهرمان نیاز دارد. الگو‌هایی با اخلاق و ورزشکار که جوانان با دیدن آن‌ها تشویق به انجام این اعمال خوب شوند. اما سینمای این روز‌ها به هیچ‌وجه الگو‌های خوبی را به جامعه معرفی نمی‌کند.

 

 

رفتن به جشنواره فجر و دریافت سیمرغ بلورین برای من اهمیت زیادی دارد. وقتی تولیدات و افراد متنوع باشند جایزه به همه می‌رسد، اما هم‌اکنون به عده محدودی از افراد جایزه می‌رسد.

 

قعطاً همین طور است. هر سال که می‌گذرد برخی بازیگران سه تا چهار فیلم در جشنواره حضور پیدا می‌کنند و سیل عظیمی از بازیگران ما بابت این روند بیکار شده‌اند. این توزیع ناعادلانه نقش در سینما واقعاً بسیاری را با مشکلات فراوانی روبرو کرده است.

 

 

مهم‌تر از جواب این سوال، برای من سؤال است که این بازیگران که چهار پنج تا فیلم در جشنواره دارند با چه انگیزه‌ای به جشنواره می‌روند. این‌ها خودشان با خودشان رقابت می‌کنند و این رقابتی کاملاً بی‌معنا است. حال اگر سه فیلم با سه بازیگر متفاوت به جشنواره بیایند رقابت واقعی رخ خواهد داد.

 

 

این روز‌ها برای بازی در ۵ فیلم به من پیشنهاد شده است. اما تأسف‌بار است که بگویم آن‌ها دنبال بازیگر سرمایه‌گذار هستند و یا می‌گویند با آمدنت اسپانسر جذب کنم. خیلی بد است که خود بازیگر دنبال بودجه باشد و بدتر اینکه من به علت اینکه می‌توانم پول تزریق کار کنم انتخاب شوم.

 

 

دقیقاً همین طور است. وقتی اسپانسر غیرحرفه‌ای وارد کار شود همه‌چیز به ویترینی برای آن اسپانسر تبدیل می‌شود و کار هنری به یک محصول تبلیغاتی تبدیل می‌شود. ما نیاز به حمایت‌های مسئولین فرهنگی داریم. اگر برای ادامه راه سینما حمایت مسئولین فرهنگی نباشد کار از این هم بدتر می‌شود.