به گزارش خبرنگار گروه فضای مجازی ، بام ایران کویر شد، «مروار» همدان، گنجی که می خواهد جهانی شود، خطر بیخ گوش معمولانی‎ها و ... را در بسته خبری «در استان ها چه خبر» دنبال کنید.

خطر بیخ گوش معمولانی‎ها

ایسنا: رودخانه کشکان با حداکثر دبی سیلابی با دوره بازگشت صد ساله معادل ۳۰۹۰ مترمکعب در ثانیه، سیل‌خیزترین سرشاخه رودخانه کرخه است. بخش ساحلی شهر معمولان به لحاظ مجاورت با کشکان و عدم رعایت حریم قانونی منازل مسکونی قدیمی در معرض تهدید سیلاب‌های این رودخانه بوده که وارد منازل مسکونی شده و خسارت زیادی به بار‎آورده که مستندات آن موجود است. عملکرد سیلاب‌های سال‌های اخیر باعث شده که دیواره سمت چپ بستر و حریم رودخانه که منازل مسکونی قدیمی شهر معمولان بر روی آن ساخته شده، در اثر فرسایش شدید کناره‌ای، شسته و به یک ترانشه ناپایدار تبدیل شود. هر لحظه احتمال رانش این ترانشه و تخریب منازل مسکونی و نیز بروز تلفات جانی وجود دارد؛ با توجه به وضعیت بسیار خطرناک بخش ساحلی شهر، شرکت با هدف حفاظت از جان و مال مردم و محافظت قسمت ساحل غربی از تجاوز سیلاب‌های فصلی رودخانه کشکان، عملیات اجرایی این پروژه را در نیمه دوم سال ۹۵ آغاز کرد.

بام ایران کویر شد

مهر: استان چهارمحال و بختیاری یکی از استان های پر آب و آبخیز کشور در گذشته به شمار می رفته و حدود ۱۰ درصد آب کشور را تامین می کرده است. در حال حاضر به واسطه کمبود منابع آب و خشک شدن قنات ها، چشمه ها و چاه ها، آب یکی از دغدغه های اصلی مردم شده است. طی سال‌های گذشته به‌واسطه کاهش بارش و وقوع خشکسالی بسیاری از چاه‌های آب استان و چشمه‌ها و قنات‌ها خشک‌شده است. بسیاری از کشاورزان و باغداران این استان در حال حاضر مشکل آب دارند و شغل بسیاری از آن ها به علت نبود آب به خطر افتاده است. بسیاری از مزارع کشاورزی استان چهارمحال و بختیاری به‌واسطه نبود آب از زیر کشت خارج‌ و کشاورزان بسیاری خانه نشین شده اند. خشکسالی هر سال در چهارمحال و بختیاری در حال افزایش است و کمبود منابع آب در این استان هر سال بحرانی تر می شود.

جانوری که معیار سنجش سالم بودن آب به شمار می رود؛ خطر انقراض سمندر خال زرد سردشت به علت تخریب زیستگاه

ایرنا: این دوزیست برای اولین بار در سردشت مشاهده و به نام این شهر ثبت شده است و در جویبارها و چشمه های جاری مناطق مختلف شهرستان زندگی می کند. آبشار شلماش، بیشتر چشمه های داخل منطقه حفاظت شده میرآباد، آبشار خرپاپ، منطقه کیله، شینوه، گرژال و آبراهه های مناطق کوهستانی از مهم ترین زیستگاه های این دوزیست به شمار می رود. سرشماری این گونه جانوری به صورت همزمان در سه استان غربی کشور در بهار سال آینده انجام می شود و از همه شهروندان به منظور جلوگیری از تخریب زیستگاه های این دوزیست درخواست همکاری می شود. سمندر خال‌ زرد گونه‌ای از جانداران دوزیست است که در فهرست قرمز اتحادیه جهانی حفاظت از طبیعت (IUCN) قرار دارد و در زبان کُردی با عناوین «بوکه کانیله» یا «بووکه جندوکه» شناخته شده است. طبق تحقیق های صورت گرفته، این گونه جانوری حساسیت زیادی به میزان سالم بودن آب دارد و هرگونه آلودگی آب به شدت زندگی این سمندر را در معرض خطر قرار می دهد. حساسیت به سلامت آب در این گونه جانوری به حدی بالاست که طبق گفته کارشناسان از ظرفیت وضع بیولوژیکی آن می‌توان برای شناسایی آب سالم استفاده کرد. سمندر خال زرد در آب زایش می کند و تولید مثل آن در عمق کمِ آب‌های زلال و شفاف نهرها و چشمه‌های مناطق کوهستانی است؛ ابعاد تقریبی این جاندار بین 5 تا 15 سانتی متر بوده و دارای پوستی سیاه و نرم با پوششی از خال های زرد رنگ بوده و پوشش گیاهی غالب زیستگاه این سمندر شامل انواعی از گونه‌های بلوط، بید، بادام، تمشک و گردو است.

«مروار» همدان، گنجی که می خواهد جهانی شود

ایرنا: هنرمند چیره دست ملایری روزی نگران رنگ باختن این گنجینه ارزشمند در هزار توی هنر صنایع دستی بود، حال اما در تلاش برای رسیدن به بلندای تاریخ مروار است تا فارغ از قیل و قال ها به خلق زیبایی مبادرت ورزد و بی ادعا بر کنج خانه های هنردوستان بنشیند. نقش در نقش از چوب و ترکه می بافد و می بافد، تا طرحی از خورشید بزند که طلوع کند بر زندگیشان و امرار معاشی باشد برای فرزندانش، آن هم از هنر دستی که به آن می بالد و می خواهد تا آن سوی دنیا رخ نمایی کند. اینجا ملایر است... دیار هنردوستانی که هنرمندانش بدون ادعا برای پربرکت شدن سفره شان و جلا بخشیدن به فرهنگ و هنر این شهر، چوب را گره می زنند و می چینند، هنر خلق می کنند و هنرشان می شود سبد، میز و صندلی و صدها محصولی که می توانی به آن ببالی و بی اعتنا به هنر بیگانه، برایش پول خرج کنی. مروار، ابتدا نامش غریب است، اما وقتی از درب کارگاه وارد می شوی، صدای خش خش ترکه ها و حرکت تند دست هنرمندان را در خلق این هنر ماندگار می بینی؛ به خلاقیت و ذوق سرشار ایرانی پی می بری که نمی گذارد هنر این تاریخ و تمدن رنگ ببازد و می کوشد تا از خاکش هم طلا بدست آورد. این هنری نیست که فقط مردانه باشد، چه رنجی می کشند مادرانی که می خواهند با گره زدن چوب و ترکه های مروار، گره از مشکلات زندگی خود باز کنند و با هزاران امید و آرزو به تاریکی خانه های شاید کاهگلی شان روشنی بخشند و یا فرزندانشان را به خانه بخت بفرستند، آن هم با خلاقیت و هنر دستانشان. هنر مروار بافی که شاید قدمتی حدود نیم قرن در ملایر دارد، امروز به جایی رسیده که به عنوان دومین شهر کشور، در تولید این هنر می درخشد و با بیش از 120 هنرمند، قطب تولید مرواربافی و سبد بافی استان همدان و حتی کشور به شمار می رود؛ شهری که بیش از 30 درصد تولیدات خود را به خارج از کشور صادر می کند. ما در حال حاضر از نظر نیروی انسانی، تامین مواد اولیه و بازار فروش مشکلی نداریم و این بستر و ظرفیت مهیا نیازمند حضور جوانان مستعد به کار است؛ رسیدن به جایی که صنعت مروار بافی 60 درصد تولید کشور را تامین کند، تشنه جذب بازار جهانی باشد و رشته کار را حتی از شهرهای شمالی کشور بگیرد، پتانسیلی بسیار قوی است که همت بیشتر و جدی تر دولتمردان را می طلبد تا در این مسیر پر فراز و نشیب، رنجشان با حضور دلالان و واسطه ها رنگ نبازد و بتوانند در ریل رقابت جهانی قرار گیرند.

یزدی ها ۳۶ میلیارد ریال صدقه دادند

راه دانا: 173 هزار و 209 صندوق صدقه بزرگ، متوسط و کوچک در سطح استان نصب و توزیع‌شده است؛ مردم نیکوکار استان یزد در شش‌ماهه نخست سال جاری سه میلیارد و 604 میلیون تومان صدقه دادند. کمک‌های جمع‌آوری‌شده مردم برای رفع مشکلات و نیازمندی‌های محرومان در سرفصل‌های مختلف از جمله تأمین مسکن، هزینه‌های درمانی، اشتغال، تحصیل، تأمین جهیزیه و کمک به امر ازدواج جوانان نیازمند هزینه می‌شود. سال گذشته ۳۷ میلیارد و ۳۰۰ میلیون تومان توسط خیران به محرومان و مددجویان تحت حمایت کمیته امداد کمک شد و بیش از ۲۳۰ هزار نیکوکار یزدی در طرح‌های مختلف مشارکت‌های مردمی از جمله صدقات، زکات، طرح رضوان (کمک به ساخت منازل مددجویی)، طرح اکرام ایتام، محسنین (حمایت از نیازمند غیریتیم)، اطعام، کوثر (تأمین جهیزیه)، شفا (کمک به درمان مددجویان)، نذر قربانی، عقیقه با این نهاد همکاری می‌کنند. گفتنی است؛ سال گذشته هفت میلیارد و ۵۴ میلیون تومان صدقه از سوی مردم نیکوکار استان به کمیته امداد پرداخت شد.