چگونه میتوانیم بیشتر از موجودی حسابمان خرج کنیم؟
بدون شک هر فعال اقتصادی ممکن است در شرایطی خاص با ریسک نقدینگی مواجه شود. به این معنی که به هر دلیل، نیاز مالی فوری، مقطعی و غیرقابل پیشبینی پیدا کند که لازم باشد در کوتاهترین زمان ممکن برطرف شود، ولی فرصت انجام پروسه دریافت وام وجود ندارد. برای رفع این مشکل چه باید کرد؟
کد خبر: ۳۵۴۸۸۷
تاریخ: ۱۳ مهر ۱۳۹۶ - ۱۱:۵۰
خبرگزاری میزان -
در راستای رفع چنین نیازی، در اکثر نظامهای پولی دنیا، بانکها برای حمایت از مشتریان معتبر، خوشنام و خوشحساب، اعتبار ویژهای اختصاص داده و اجازه میدهند از حساب جاری خود بیش از موجودی برداشت کنند. در واقع مشتری میتواند بهمیزان موجودی حساب بهاضافه اعتبار تخصیصی (تسهیلات) برداشت کرده و در اولین فرصت نسبت به تسویه اصل و سود اعتبار تخصیصی اقدام کند. در اصطلاح بانکی به این دسته از تسهیلات «اعتبار در حساب جاری» گفته میشود.
از سوی دیگر، تسهیلات متعارف اعتبار در حساب جاری در بانکداری سایر کشورها بر اساس قرض با بهره ارائه میشود که در تعارض با قانون عملیات بانکی بدون ربا و فقه اسلامی بوده و نمیتواند در نظام بانکی کشور به این شکل مورد استفاده قرار گیرد.
با این حال میتوان از ظرفیت عقود اسلامی جهت طراحی شیوههای جایگزین جهت استفاده از ابزار اعتبار در حساب جاری استفاده کرد. یکی از این عقود که به نظر میرسد ظرفیت خوبی در این رابطه داشته باشد، عقد بیع دین است. این عقد در واقع به معنای تنزیل اسناد تجاری واقعی مشتری توسط بانک است.
در این شیوه، بانک با شناسایی مشتریان صلاحیتدار، به آنان اعلام میکند که برای آن دسته از مشتریان که دارای اسناد تجاری حقیقی (اسناد طلب ناشی از معامله واقعی) و مدتدار هستند، متناسب با عملکرد حساب جاری آنها، اعتبار تنزیلی باز میکند (بیش از سقف موجودی تسهیلات میدهد). در این حالت، وقتی مشتری تقاضای اعتبار میکند، بانک حد اعتبار او را تعیین و درخواست اسناد تجاری مدتدار میکند. مشتری نیز به اندازه مبلغ اعتبار، چک، سفته و برات در اختیار بانک میگذارد تا بانک با توجه به نرخ سود مورد نظر، نسبت به تنزیل آنها به کمتر از مبلغ اسمی مندرج روی اسناد اقدام کند.
اگر پس از برداشت مشتری از اعتبار خود و قبل از سررسید چک و سایر اسناد، مشتری با مازاد منابع مواجه شود و بخواهد تسهیلات بانک را بازگرداند، میتواند به بانک مراجعه نموده و اسناد تنزیلشده را مجدداً از بانک خریداری کند. دراین صورت، بانک به همان روشی که اسناد مدتدار را خریده بود (تنزیل کرده بود)، آنها را به مشتری میفروشد و این روش تا سررسید سفته میتواند چند بار تکرار و بین بانک و مشتری خریدوفروش شود. مسلماً هرچه زمان معامله به سررسید سند نزدیک شود، ارزش روز سند به ارزش اسمی نزدیک شده و سود به صفر گرایش مییابد.
به گزارش خبرنگار گروه حقوقی و قضایی ، بدون شک هر فعال اقتصادی ممکن است در شرایطی خاص با ریسک نقدینگی مواجه شود. به این معنی که به هر دلیل، نیاز مالی فوری، مقطعی و غیرقابل پیشبینی پیدا کند که لازم باشد در کوتاهترین زمان ممکن برطرف شود، ولی فرصت انجام پروسه دریافت وام وجود ندارد. برای رفع این مشکل چه باید کرد؟
در راستای رفع چنین نیازی، در اکثر نظامهای پولی دنیا، بانکها برای حمایت از مشتریان معتبر، خوشنام و خوشحساب، اعتبار ویژهای اختصاص داده و اجازه میدهند از حساب جاری خود بیش از موجودی برداشت کنند. در واقع مشتری میتواند بهمیزان موجودی حساب بهاضافه اعتبار تخصیصی (تسهیلات) برداشت کرده و در اولین فرصت نسبت به تسویه اصل و سود اعتبار تخصیصی اقدام کند. در اصطلاح بانکی به این دسته از تسهیلات «اعتبار در حساب جاری» گفته میشود.
از سوی دیگر، تسهیلات متعارف اعتبار در حساب جاری در بانکداری سایر کشورها بر اساس قرض با بهره ارائه میشود که در تعارض با قانون عملیات بانکی بدون ربا و فقه اسلامی بوده و نمیتواند در نظام بانکی کشور به این شکل مورد استفاده قرار گیرد.
با این حال میتوان از ظرفیت عقود اسلامی جهت طراحی شیوههای جایگزین جهت استفاده از ابزار اعتبار در حساب جاری استفاده کرد. یکی از این عقود که به نظر میرسد ظرفیت خوبی در این رابطه داشته باشد، عقد بیع دین است. این عقد در واقع به معنای تنزیل اسناد تجاری واقعی مشتری توسط بانک است.
در این شیوه، بانک با شناسایی مشتریان صلاحیتدار، به آنان اعلام میکند که برای آن دسته از مشتریان که دارای اسناد تجاری حقیقی (اسناد طلب ناشی از معامله واقعی) و مدتدار هستند، متناسب با عملکرد حساب جاری آنها، اعتبار تنزیلی باز میکند (بیش از سقف موجودی تسهیلات میدهد). در این حالت، وقتی مشتری تقاضای اعتبار میکند، بانک حد اعتبار او را تعیین و درخواست اسناد تجاری مدتدار میکند. مشتری نیز به اندازه مبلغ اعتبار، چک، سفته و برات در اختیار بانک میگذارد تا بانک با توجه به نرخ سود مورد نظر، نسبت به تنزیل آنها به کمتر از مبلغ اسمی مندرج روی اسناد اقدام کند.
اگر پس از برداشت مشتری از اعتبار خود و قبل از سررسید چک و سایر اسناد، مشتری با مازاد منابع مواجه شود و بخواهد تسهیلات بانک را بازگرداند، میتواند به بانک مراجعه نموده و اسناد تنزیلشده را مجدداً از بانک خریداری کند. دراین صورت، بانک به همان روشی که اسناد مدتدار را خریده بود (تنزیل کرده بود)، آنها را به مشتری میفروشد و این روش تا سررسید سفته میتواند چند بار تکرار و بین بانک و مشتری خریدوفروش شود. مسلماً هرچه زمان معامله به سررسید سند نزدیک شود، ارزش روز سند به ارزش اسمی نزدیک شده و سود به صفر گرایش مییابد.
منبع: کافه حقوق