: مهدی صباغ زاده گفت: مشکل، نگاه آماتوری فیلمسازان بود که انگار فقط برای تجربه کردن فیلم ساخته بودند و متاسفم بگویم جشنواره پر شده بود از فیلمنامه های کوتاهی که با توسعه کمی و نه کیفی به فیلم بلند بدل شده بودند.
به گزارش مهدی صباغ زاده را باید جزو نسل اول کارگردان سینمای بعد از انقلاب قلمداد کرد. چهره ای که در روزگاری با ساخته هایی چون “خانه خلوت”، “مارال” و “تصویر آخر” تلاش میکرد پلی بزند میان خواستههای مخاطبان عام و منتقدان.
صباغ زاده که در چند سال اخیر بیشتر وقتش را صرف دفتر پخش نیمروز کرده است درباره اوضاع و احوال جشنواره سی و سوم فیلم فجر و کیفیت فیلمها به سایت "سینماژورنال" گفت: فکر میکنم فیلمهای جشنواره امسال به غیر از چند مورد در ارتباط با مخاطب موفق نبودند. تعدادی فیلم ضعیف داشتیم و تعدادی ضعیفتر و البته بلحاظ سوژه نیز اغلب ایده های سطحی دستمایه تولید قرار گرفته بودند.
جشنواره پر شده از فیلمنامه های کوتاهی که به فیلم بلند بدل شده بودند
وی ادامه داد: مشکل، نگاه آماتوری فیلمسازان بودند که انگار فقط برای تجربه کردن فیلم ساخته بودند و متاسفم بگویم جشنواره پر شده بود از فیلمنامه های کوتاهی که با توسعه کمی و نه کیفی به فیلم بلند بدل شده بودند.
این کارگردان که از دهه شصت به این سو در سینمای ایران حضور داشته با اشاره به معضل کپی کاری در جشنواره امسال بیان داشت: متاسفانه برخی از فیلمسازان ما گمان می کنند اگر دنبال خط و خطوط قبلی حرکت کنند و از نمونه های تحسین شده کپی برداری کنند موفقترند در صورتی که فیلمساز باید راه خودش را برود.
کپی برداری از الگوی اسکاری فرهادی تعجب برانگیز بود
صباغ زاده افزود: اینکه جشنواره پر شده بود از فیلمهایی که با کپی برداری از الگوی اسکاری فرهادی ساخته شده اند واقعا تعجب برانگیز بود. فرهادی اگر اسکار هم گرفت بخاطر این بود که به سراغ کپی برداری نرفت.
برخی جوانان دست و پا زده بودند برای ساخت فیلمهای متفاوت
کارگردان آثاری چون “مهاجران” و “بازی تمام شد” با اشاره به یکی دیگر از مشکلات فیلمهای جشنواره به سینماژورنال گفت: یک سری از جوانان در جشنواره بودند که هدفشان نه فیلمسازی که تلاش و دست و پازدن برای متفاوت جلوه کردن بود و فیلمهایی ساخته بودند که نه ریتم داشت نه ساختار و نه حتی یک شخصیت پردازی نصفه و نیمه.
فیلمهایی که خمیازه مخاطب را موجب می شوند
مهدی صباغ زاده ادامه داد: سینما نیاز دارد به قصه گویی و فیلمی که نتواند درست قصه بگوبد فقط باعث خمیازه مخاطب می شود. سینمای ما قصه گویی را کنار گذاشته و به کلیشه ای ترین شکل ممکن به سمت کپی کاری میرود و نتیجه اش هم میشود سینمایی که نه به درد جشنواره می خورد و نه به درد مخاطب عام.