به گزارش خبرنگار گروه ورزشی ، در هفتههای گذشته بحران بدهی باشگاههای ایرانی به مربیان و بازیکنان ایرانی سروصدای بسیار زیادی در محافل ورزشی به راه انداخته است.
طلبکاران باشگاه نفت تهران خواهان جلوگیری از حضور این تیم در مسابقات به خاطر بی توجهی به بدهیهای خود هستند.
بازیکنان کنونی پرسپولیس از عدم پرداخت مطالبات خود در فصل گذشته اعتراض دارند و این باشگاه لیستی بلند از طلبکاران داخلی و خارجی را هم به عنوان یک تهدید کنار خود دارد. در استقلال و تراکتورسازی دیگر تیمهای پرطرفدار کشور هم اوضاع شباهت زیادی به پرسپولیس دارد.
این وضعیت بحرانی در شرایطی به وجود آمده که کنفدراسیون فوتبال آسیا هم عملا باشگاههای ایرانی را تهدید کرده اگر تا تاریخ نهم شهریور بدهیهای خود را پرداخت نکنند و شفافسازی لازم در مدارک مالی آنها وجود نداشته باشند، جلوی حضورشان در لیگ قهرمانان آسیا گرفته خواهد شد.
در چنین شرایطی کاوه رضایی و آندرانیک تیموریان هم حکم محکومیت باشگاه استقلال به پرداخت بدهیهای خود را به AFC ارسال کردهاند که این رفتار آنها میتواند تبعات سنگینی برای آبیها و حتی فوتبال ایران به همراه داشته باشد.
نکته قابل تامل اینجاست که احکام ارکان قضائی فدراسیون فوتبال در تمام سالهای گذشته درباره بدهی باشگاهها به بازیکنان و مربیان و افراد مختلف به هیچ عنوان ضمانت اجرایی نداشته و به شکلی غیر قابل باور بدهی انباشته باشگاهها هر سال با سرعت زیادی در حال افزایش است.
AFC و FIFA البته رویهای متفاوت با فدراسیون فوتبال ایران دارند و باشگاههای بدهکار را با محرومیت از نقل و انتقالات و حتی کسر امتیاز و برخوردهای جدیتر مثل سقوط به دسته پایینتر محکوم میکنند که نمونه آن اتفاقی بود که برای استقلال و تراکتورسازی و محرومیت آنها از فعالیتهای نقل و انتقالاتی رخ داد.
اخیرا صمد مرفاوی سرمربی سابق استقلال هم در مصاحبهای اعلام کرده که به خاطر طلبی که سالهای سال است استقلال حاضر به پرداخت آن نیست، علیه این باشگاه حکم کسر امتیاز گرفته است!
موضوع مطرح شده از سوی مرفاوی البته سوال بسیاری از اهالی فوتبال ایران هم بوده که چرا مدیران فوتبال ایران رویه قانونی و درست فیفا را انجام نمیدهند.
در این رابطه منابع موثق خبری به خبرنگار گروه ورزشی اطلاع دادند که مدیران ارشد فوتبال ایران تصمیم داشتند برای برخورد با باشگاههای بدهکار از اهرم کسر امتیاز استفاده کنند. اما بدهی سنگین بسیاری از باشگاهها عملا باعث میشد مسئولان مجبور شوند امتیاز زیادی از آنها کسر کنند.
به عنوان مثال با فرمول تعیین شده از سوی برخی مسئولان، برای کسر امتیاز از باشگاه پرسپولیس با توجه به بدهیهای سنگینی که داشت به عدد ۲۶ رسیده بودند و از استقلالیها هم باید ۱۹ امتیاز کسر میشد. البته شرایط برای سایر باشگاهها هم به همین منوال بود و اگر مدیران فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ میخواستند این تصمیم جنجالی خود را عملی کنند فوتبال ایران عملا با یک بحران و دعوا بیسابقه روبهرو میشد.
به همین ترتیب در نهایت پیشنهاد کسر امتیاز از باشگاههای بدهکار در همان جلسات پشت درهای بسته به فراموشی سپرده میشود و مدیران فوتبال ایران تصمیم میگیرند مکانیزمی طراحی کنند تا در فاصله زمانی سه ساله بدهی باشگاهها با سختگیری و تعیین قوانین جدید به صفر برسانند.