به گزارش خبرنگار گروه اقتصاد ، اشتغال زنان به عنوان نیمی از جمعیت کشور همواره یکی از دغدغه های دولتمردان بوده که برای کاهش این رقم سیاست ها و برنامه های متنوعی در ادوار مختلف در پیش گرفته شد.اهمیت این موضوع زمانی بیشتر شد که میانگین سطح آموزش و تحصیلات این قشر از جامعه در مقایسه با مردان پیشی گرفت و رقابت ورود به دانشگاه را با موفقیت به نام خود تمام کردند.

آسیب شناسی‌های صورت گرفته نشان می‌دهد تبعیض نژادی کارفرمایان در انتخاب نیروکار، علاقه بانوان برای نبودن در عرصه کار و حضور در خانه، مسئولیت های خانوادگی، مناسب نبودن محیط های کاری برای حضور این افراد و موارد مشابه از جمله دلایل سهم بالای بیکاری زنان در جامعه شناخته شده است.

بر اساس آمار منتشره از سوی مرکز ملی آمار نشان می‌دهد درصد بیکاری زنان طی سال های 1384 تا 1395 در دامنه 15.8 درصد تا 20.7 درصد در نوسان بوده است. این حجم در حالی است که در مدت زمان مشابه سهم بیکاری آقایان در بازه 8.6 درصد تا 11.9 درصد بوده است.

همچنین با بررسی آمار دریافتیم در مدت زمان سال‌های 1384 تا 1388 این رقم در کمترین میزان خود قرار داشته است( 15.8 تا 17.1 درصد)، طی سال 1388 تا 1389 با جهش 3.7 درصدی به رقم 20.5 درصد رسیده و پس از آن و تا سال 1395 در بازه 19.4 تا 20.9 درصد در حرکت بوده است.

این حجم از بیکاری در زنان شاید در ابتدا آنچنان با اهمیت خود را نشان ندهد ولی به طور قطع کسب درآمد برای گروهی از زنان مانند افراد سرپرست خانوار دارای اهمیت به سزایی است که باید در برنامه‌ کاری مسئولین قرار گیرد تا خانواده های این افراد از آسیب‌های فقر در امان باشند.

در نهایت باید به این نکته توجه داشت ایجاد محیط و شرایط کاری با استانداردهای کافی، رعایت حقوق اجتماعی بانوان، پرداخت دستمزد متناسب با میزان فعالیت آنها، تحت پوشش بیمه قرار گرفتن نمونه ای از درخواست های این اقشار از کارفرمایان است.

انتهای پیام/