به گزارش گروه جامعه ،کریم میرزایی سرپرست موزه دوران اسلامی گفت: قندیل یکی از انواع وسایل روشنایی بوده و در لغت به معنی چراغدانی است که از سقف آویزان می‌کنند. قندیل‌ها از سه جنس شیشه، سفال و فلز در شکل‌های متنوعی ساخته می‌شدند که رایج‌ترین آن‌ها شکل گلدانی بوده است. روی بدنه این ظروف چند دسته یا حلقه در فواصل منظم وجود دارد که برای آویزان کردن از آن‌ها استفاده می‌شده است.

وی افزود:قدیمی‌ترین نمونه‌های موجود متعلق به سده‌های اولیه اسلام و مکشوفه از شهرهای نیشابور و ری است. قندیل‌ها در اندازه‌های کوچک، متوسط و بزرگ ساخته می‌شده‌اند.

میرزایی اضافه کرد:در بخش اسلامی موزه ملی ایران کوچک‌ترین قندیل شیشه‌ای حدود شش سانتی‌متر و بزرگ‌ترین نوع آن حدود پنج متر و ۳۳ سانتی‌متر ارتفاع دارد که البته نسبت به مکان مورداستفاده، اندازه آن‌ها تفاوت می‌کرده است. به‌عنوان نمونه در وقف‌نامه ربع رشیدی ذکرشده که در شب‌های ماه رمضان بالای مناره، قندیلی از نوع بزرگ افروخته شود که مردم به‌وسیله آن از وقت سحر آگاه شوند.

سرپرست موزه دوران اسلامی در توصیف قندیل ادامه داد: زیباترین نوع قندیل‌ها، قندیل شیشه‌ای است آن‌هم به این دلیل که در نوع شیشه‌ای قابلیت عبور نور از شیشه از یک طرف وتزئینات الوانی با انتشار نور در رنگ‌های متنوع از طرف دیگر باعث می‌شد جلوهایی خاص به محیط پیرامون خود دهد. ضمن اینکه در خصوص انواع تزئینات و نوشته‌های به‌کاررفته روی قندیل‌ها می‌توان به تزئینات افزوده، نقوش هندسی، اسلیمی، گل و برگ، کتیبه‌هایی از آیات قرآن به‌خصوص آیه ۳۵ سوره نور و کتیبه‌هایی شامل نام واقف یا اهداکننده قندیل و همچنین صلوات بر ائمه اطهار (ع) اشاره کرد.

وی با توضیح اثر به نمایش درآمده در نمایشگاه آثار کمتر دیده‌شده موزه ملی ایران گفت: قندیل شیشه‌ای به شمارۀ موزه ۳۲۹۵ به‌دست‌آمده از ری مربوط به سده‌های سوم و چهارم هجری قمری بوده و قطر دهانه آن ۱۲ سانتی‌متر و بلندی آن ۱۱. ۳ سانتی‌متر است.

این قندیل شیشه‌ای نباتی رنگ، با تزئینات افزوده است. داخل ظرف یک لوله شیشه‌ای کوتاه به کف متصل بوده که محل قرار گرفتن فتیله بوده و به روش دمیدن آزاد ساخته‌شده است.

این اثر زیبا در حال حاضر در نمایشگاه آثار کمتردیده‌شده موزه ملی ایران به مایش درآمده است. این نمایشگاه تا ۲۷ خرداد همه‌روزه از ساعت ۹ تا ۱۹ پذیرای بازدیدکنندگان است.

انتهای پیام/