این بحث یکی از موضوعات مهم حقوقی جمهوری اسلامی ایران است که قانونگذار براساس شریعت اسلام مواد مهمی از قاون مدنی را به آن اختصاص داده است.

باید دانست که در قانون تعاریف دقیقی از شخص وصیت کننده و مال وصیت شده وجود دارد.

در ماده 826 قانون مدنی تعاریف دقیق واژکان موصی، موصی به، موصی له و موصی آمده است.

وصیت کننده موصی، کسی که وصیت تملیکی به نفع او شده است موصی له، مورد وصیت موصی به و کسی که به موجب وصیت عهدی ولی بر مورد ثلث یا بر صغیر قرار داده می‌شود وصی نامیده می‌شود. 

بنابراین تعاریف به فردی که قبل از فوت خود بر مال یا اموری وصیت کند موضی گفته می شود.

کسی که با وصیت شخص موصی، مال یا منفعتی نصیبش می‌شود را موصی له گویند.

آن مال یا اقدام و اموری هم که شخص وصیت کننده(موصی) به شخص منفعت برنده یا انجام دهنده (موصی به) می‌سپارد را موصی به می‌گویند.

در آخر اینکه گاهی در وصیت‌ها فرد وصیت کننده انجام یک کار یا فعل را بر عهده یک فرد می‌گذارد که در این صورت آن فرد را وصی می‌نامند.

وصی کسی است که موصی برای پس از فوت خود در انجام اموری که خود می‌توانسته بجای آورد معین می‌نماید.

در جهت تکمیل شدن وصیت باید ارکان آن کامل باشند. البته قبل از شناخت ارکان باید اشاره شود که  وصیت بر دو قسم است: عهدی و تملیکی.