: ای کاش بهروز افخمی با دقت بیشتری به سراغ "روباه" میرفت و سعی میکرد با داستانی شسته رفته تر زندگی یکی از شهدای هسته ای مثلا شهید مسعود علیمحمدی را فیلم کند. در آن صورت هم ماندگاری اثر بیشتر میشد و هم گلایه های فراوان مخاطبان را موجب نمی شد.

به گزارش بهروز افخمی کارگردان کاربلدی است و سوابقی که در ژانرهای مختلف از ملودرام گرفته تا کمدی و حتی درامهای ماجرایی دارد برایش این بار مثبت را دارد که فیلمسازی مطلوب برای بسیاری از ارگانهایی باشد که قصد تولید آثار سفارشی را دارند.

با این حال هرگاه که افخمی به سمت سفارشی سازی رفته نتوانسته تواناییهایی را که در پروژه های مستقل سینمایی اش نشان داده، عرضه کند.

همین 5 سال قبل بود که درام بیوگرافیک "فرزند صبح" که با محوریت مرور بخشهایی از زندگی امام خمینی(ره) ساخته بود در میان انتقادهای فراوان مخاطبان در جشنواره به نمایش درآمد و البته همین انتقادات باعث شد که فیلم برای همیشه توقیف بماند.

پرداخت ضعیف داستان و سهل انگاری در اجرا

امسال هم افخمی با فیلمی به نام "روباه" به جشنواره آمد؛ فیلمی که در زمان پیش تولید و به هنگام فیلمبرداری بر مضمون بکر آن درباره ترور شهدای هسته ای تاکید شده بود.

البته که محمد پیرهادی تهیه کننده اثر نیز سعی زیادی کرد که با سخن گفتن درباره ویژگیهای متفاوت اثر آن را فیلمی در راستای ادای دین به شهدای ترور قلمداد کند.

با این حال پرداخت ضعیف داستانی "روباه" و از آن بدتر سهل انگاری در اجرا و در کنار همه اینها بازیهای کلیشه ای و متکی بداهه پردازیهای دو بازیگر اصلی آن جلال فاطمی و حمید گودرزی سبب ساز آن شد که نمایش این فیلم در کاخ جشنواره با خنده ها و قهقهه های گاه و بیگاه مخاطبان روبرو شود.

چرا زندگی شهید علیمحمدی را فیلم نکردید؟

مساله اینجاست که افخمی اصلا نتوانسته تصویری دقیق از پشت پرده ترور دانشمندان هسته ای را در فیلمش ارائه دهد و بجایش کوشیده بر همان متد قدیمی سریالهای جنایی تلویزیون که همواره بدمن ها ابله تر از ماموران نشان داده میشوند پیش برود.

این ساده انگاری بخصوص در جایی که بناست فیلم به پایان برسد بدجوری به کیفیت اثر لطمه زده است و از همه بدتر اینکه راه را برای جدی گرفتن اثر توسط مخاطب بسته است.

ای کاش بهروز افخمی با دقت بیشتری به سراغ "روباه" میرفت و سعی میکرد با داستانی شسته رفته تر زندگی یکی از شهدای هسته ای مثلا شهید مسعود علیمحمدی را فیلم کند. در آن صورت هم ماندگاری اثر بیشتر میشد و هم گلایه های فراوان مخاطبان را موجب نمی شد.