فراموش نکنید که انار، مواد مغذی بسیاری دارد؛ یعنی در هر 100 گرم از این میوه 240 میلی گرم پتاسیم، 3 گرم فیبر، 13 میلی گرم ویتامین ث، 80 درصد آب و 50 کیلوکالری انرژی یافت می شود.
در ضمن، مقداری آهن دارد ولی به عنوان منبع آهن نمی توان روی آن حساب کرد.
میزان قندش نیز به حدی است که باعث منع مصرف بیماران دیابتی نمی شود.
درباره پلی فنول ها باید بگوییم که آن ها ترکیباتی هستند که در اکثر میوه ها و سبزی ها به خصوص شاتوت و انگور قرمز وجود دارند و البته در انار بیشتر به چشم می خورند.
در ضمن، اسید آلارژیک یکی از مهم ترین ترکیباتی است که در میوه های دیگر کمتر دیده شده اما ویژگی انار و رُب آن مربوط به وجود همین اسید است.
بعضی ها نسبت به خوردن این میوه و رُب آن در طعم های مختلف حساسیت نشان می دهند ولی بهتر است بدانید که معده خود اسیدکلریدریک ترشح می کند.
افراد معدودی هستند که با مصرف انار ترش یا رب انار ترش، معده شان دچار مشکل می شود زیرا ترشحات معده هر فرد نسبت به ترشی یک نوع عکس العمل نشان می دهد.
اسید معده فرآیند هضم غذا را به عهده دارد حال مصرف میوه های ترش زمانی مانع هضم غذا می شوند که فرد خود این علت را درک کند، یعنی مصرف رُب انار ترش یا ملس یا شیرین بسته به ذایقه و تحمل معده هر فرد می تواند پیامدهای مختلفی داشته باشد و این موضوع به خوب و یا بد بودن رُب انار بر نمی گردد.
در حقیقت، انار خواص فراوانی داشته و طبیعتا رُب حاصل از آن نیز بدون فایده نخواهد بود. زیرا حدود 100 سال است که دنیا به خواص انار و مصارف درمانی آن پی برده است.
یادتان باشد که وقتی رُب این میوه تهیه می شود، پلی فنول و اسید آلارژیک آن در اثر حرارت از بین نمی رود و تنها ویتامین C آن کاهش پیدا خواهد کرد؛ پس رُب انار نیز ارزش غذایی بسیار دارد؛ البته اگر از انار مرغوب و طی فرآیند بهداشتی تهیه شده باشد.
منبع: تبیان