: نمایش فیلم "جامه دران" در روز نهم جشنواره یک پرسش کلیدی را پیش روی مخاطبان گذاشت؛ پرسشی با این مضمون که این فیلم چه مشکلی داشت که دو سال قبل به تولید نرسید.

به گزارش آنها که به تماشای "جامه دران" آمده بودند آن را اثری در حد متوسط یافتند. اثری که سوژه ای تکراری و بارها استفاده شده را دستمایه کار کرده بود و البته پرداخت تازه ای هم از سوژه موردنظر ارائه نمی داد.

این مساله در کنار سوابق سینمایی که از تولید این فیلم وجود داشت سبب ساز این پرسش پیش روی مخاطبان گشت که چرا دو سال قبل که پروانه ساخت هم برای فیلم صادر شده بود تولید آن به سرانجام نرسید.

کارگردان این فیلم حمیدرضا قطبی در نشست نقد و بررسی فیلم درباره دلایل این مساله گفت: سال ۹۰ پیش تولید را انجام داده بودیم و می خواستیم فیلم را کلید بزنیم. آن زمان قرار بود بازیگران زیادی در این فیلم بازی کنند و صمیمانه در دور خوانی ها همکاری داشتند اما مسئولین وقت اجازه فیلمبرداری را ندادند.

ای کاش صریح می گفتید چرا اجازه تولید ندادند

اینکه چرا مسئولان وقت اجازه فیلمبرداری ندادند مشخص نیست. ای کاش کارگردان فیلم به صراحت درباره دلایل مسئولان وقت برای عدم تولید هم توضیح می دادند. در آن صورت مطمئنا مخاطبان هم درمی یافتند چرا "جامه دران" در آن زمان تولید نشد و حالا تولید شده است.

داستان ساده ای که "جامه دران" درباره جداافتادگی دو خواهر و برادر و سپس دیدار دوباره آنها بعد از گذشت سالها و هنگام مرگ پدر خانواده روایت میکند کمترین بار سیاسی یا رگه های تند اجتماعی ندارد که بتوان بواسطه آن بر فیلم ممیزی وارد کرد.

اینکه چطور شده چنین فیلمی در آن زمان تولید نشده و حالا تولید شده را باید از دست اندرکاران اثر پرسید. طبیعی است که اگر مسئولان وقت با فیلمنامه مشکل داشتند نباید به آن پروانه ساخت میدادند و البته که تهیه کننده نیز میتوانسته با پروانه ساختی که در همان زمان صادر شده بود فیلمش را تولید کند.

اینکه تولید فیلم را دو سال به تعویق بیندازیم و درباره دلایل این تعویق هم واضح به مخاطبان توضیح ندهیم زیاد منطقی نیست.