همسر شهید طاهر درباره آخرین تماس سیدرضا صحبت کرد و گفت: ۱۵ اردیبهشت‌ماه بود که سید با من تماس گرفت. این آخرین تماسی بود که رضا با من داشت و بعد از آن به شهادت رسید. شاید تن‌ها آرزویی که سیدرضا داشت و به آن نرسید این بود که دوست داشتن سوار شدن پسرمان بر دوچرخه‌ای که برای سالگرد تولدش خریدیم را ببیند. هر بار که تماس می‌گرفت از من می‌پرسید که آیا سیدمحمد سوار دوچرخه شده است یا نه؟ هر بار که تماس می‌گرفت می‌گفت که حالش خوب است و فقط تماس گرفته است تا صدایم را بشنود و آرام شود.

 محسن بهاری، رزمنده مدافع حرم مازندرانی که درحماسه خان طومان حضور داشت، لحظه شهادت سید رضا طاهر را اینگونه روایت می‌کند: "سمت راست ما ارتفاعی بود که بالایش چند خانه بود. ما اگر قرار بود دور نخوریم باید حتما آن خانه‌ها که چون دیوارش زرد بود، معروف به خانه‌ی زرد بود را نگه می‌داشتیم که به آن ارتفاع "تل اربعین" می‌گفتند. تا ورودی آن خانه رسیدیم، پهپاد ما اعلام کرد در خانه کسی نیست، اما اطلاعات غلط بود. سید رضا طاهر با رعایت احتیاط دیوار به دیوار و ستون به ستون رفت، تا سید رضا در را باز کرد، یک خشاب کامل بر سینه سید رضا طاهر خالی شد.

در ادامه فرازی از وصیتنامه این شهید مدافع حرم را می‌خوانیم: "‌ای همسرم! از اینکه رفیق نیمراه بوده ­ام، شرمنده­ ام. تو را به همان خدایی می‌سپارم که به طفل صغیر هم روزی می ­دهد. به پسرم بگو که چرا به این راه رفته ­ام؟ هدفم، زندگی عزت­مندانه ایران، ایرانی و مردم مسلمان بوده است.

«خان‌طومان» شهری در حومه حلب سوریه است که اواسط اردیبهشت‌ماه سال گذشته ۱۳ نفر از مدافعان حرم مازندرانی طی نبردی سنگین در آن به شهادت رسیدند.