به نقل از مهر، دل پری دارد؛ اما نه از آن دل پری‌هایی که فقط به حرف زدن و گلایه خلاصه شود. طی سال‌های گذشته همکاری او و دوستانش نشان داده که با وجود مشکلات فراوان می‌توان اثرگذار بود. می‌توان گلایه‌ها را آشکار کرد، می‌توان به گوش‌هایی که باید بشنوند، رساند.

عباس شیری،  عضو هئیت مدیره کانون کارگران ساختمانی استان قم از زندگی سخت کارگران می‌گوید. از حقوق‌های ناهمخان با گرانی و معیشت زندگی، از حوادث کار منجر به فوت و معلولیت کارگران، از وعده‌هایی که سال‌ها قرار بود انجام شود و هنوز در پیچ وتاپ مناسبت‌ها و راهروها مانده است.

در حال حاضر حدود ۲۱ هزار کارگر واقعی در استان قم وجود دارند که کارت مهارت فنی و حرفه‌ای گرفته‌اند یا ثبت نام کردند. ۱۸ هزار نفر از کارگران ساختمانی استان تحت پوشش تأمین اجتماعی هستند، یعنی بیمه‌ای که ۲۰ درصد را کارفرما از طریق عوارض، ۳ درصد دولت و ۷ درصد را خود کارگر پرداخت می‌کند. این ۷ درصد ماهی ۷۰ هزار تومان است که برای کارت مهارت درجه سه پرداخت می‌شود. برای کارت‌های مهارت درجه یک و دو، ۱۰ تا ۲۰ درصد میزان پرداخت بیشتر می‌شود.

ما در اتحادیه کارگری استان ۶۰۰ کارگر که اطلاعی راجع به بیمه نداشتند وارد کلاس‌های مهارتی سازمان فنی و حرفه‌ای برای اخذ کارت حرفه‌ای کردیم و درحال حاضر بیمه هستند، ما حتی از کارگران بی‌سواد در پروژه‌ها نیز امتحان گرفته و برایشان کارت صادر کریم.

ما در تبصره ماده ۱۲۱ قانون کار داریم تا جایی که کارگر ایرانی می‌تواند مشغول به کار باشد نباید از اتباع استفاده شود، در حال حاضر نیز طرحی داریم برای مجلس شورای اسلامی که در هفته کارگر به خدمت نمایندگان استان قم ارائه کردیم اما هنوز به صحن علنی نرفته است. طرح ما در مورد ماده ۱۲۱ قانون کار است، نکته مهم این است که امسال رکود است و به همین دلیل نیز کارگران ما بیکار هستند، از طرفی دیگر اتباع به دلیل تأمین معیشت با کمترین حقوق مشغول‌اند و حتی بیمه هم گاها نمی‌خواهند و این به نفع کارگر ایرانی در شرایط بیکاری نیست.

برای مثال در یکی از پروژه‌ها کارگری از آسانسور سقوط کرد و کارت کارگری و بیمه نداشت، بنابراین کارفرمای او باید جوابگو باشد. کارفرمایان باید بدانند که به دلیل استخدام کارگر غیرقانونی بازخواست می‌شوند و بازرسان اداره کار بر این امر نظارت دقیق دارند.


در حال حاضر حقوق کارگران در هر بخشی که فکرش را بکنید اصلاً با معیشت آن‌ها و حداقل شرایط زندگی در ایران سازگار نیست، به خصوص که سال گذشته شاهد رکود زیادی بوده و هستیم و کارگران مجبورند با سیلی صورت خود را سرخ نگهدارند، حتی ما کارگرهایی داریم که از ۸۰۰ هزار تومان نیز کمتر حقوق می‌گیرند. کارگران اگر فصلی باشند روزی ۵۰ هزار تومان دریافت می‌کنند و این افراد در فصل‌های پاییز و زمستان شاید فقط یک هفته کار داشته باشند.

در ۱۲ ماه کل سال میانگین روزهای کاری کارگران ما به طور ماهانه ۱۲ یا ۱۳ روز بیشتر نیست، در خوشبینانه ترین حالت این آمار به ۱۷ روز می‌رسد. حقوق کارگران ساختمانی بیمه شده هم به دلیل اینکه کارفرمای مستقیم ندارند طبق قانون کار نیست.

خوشبختانه در حال حاضر حوادث منجر به فوتی در جامعه کارگری قم کاهش یافته است. هرچند بازرسی‌ها برای بعد از حادثه وجود دارد اما ما با این کار مخالفیم، به نظر ما اگر پروژه‌ای در حال ساخته شدن است باید در حین کار و قبل از حادثه بازرسی انجام شود.

استان قم در گذشته بین رتبه ۱ یا ۲ حوادث کاری را داشت، اما در حال حاضر به دلیل پیگیری‌های صورت گرفته توسط مجموعه کانون‌های کارگری استان این رتبه به جایگاه ۱۲ در کشور رسیده است.

نکته مهم این است که فوت هر کارگر تبعات زیادی برای کشور و خانواده‌اش دارد؛ بنابراین باید برای کارگران و کارفرمایان اهرم‌های اجباری وضع شود تا شاهد کاهش هر ساله حوادث به میزان زیادی باشیم، تجربه نشان داده این اهرم‌ها جواب می‌دهد و تا زمانی که لازم است نیز باید با قدرت و حمایت مسئولان وجود داشته باشند، همچنین اجباری شدن آموزش‌های ایمنی برای کارگران ضروری است. همچنین بهبود شرایط زندگی کارگران افزایش بهره وری آن‌ها را در پی دارد.

/

: انتشار مطالب و اخبار تحلیلی سایر رسانه های داخلی و خارجی لزوماً به معنای تایید محتوای آن نیست و صرفاً جهت اطلاع کاربران از فضای رسانه ای منتشر می شود.