به گزارش گروه فرهنگی به نقل از روابط عمومی پروژه، آلبوم "دُرُصط"، تازه‌ترین اثر علی قمصری یکشنبه رونمایی خواهد شد. این مجموعه که تازه‌ترین برداشت این هنرمند از موسیقی اصیل ایرانی‌ست، با حضور هنرمندان و علاقمندان موسیقی، در شهرکتاب ابن‌سینا رونمایی خواهد شد. 

پویا سرایی در یادداشتی بر این آلبوم می‌نویسد:

آلبوم "درصط" اثری است که علی قمصری به تازگی و با بداعتِ خاصی آن را تولید و منتشر کرده است . غیر از اینکه جسارت و علاقه برای تولیدِ آثار بی کلام در این زمانه فضیلت بزرگی به حساب می آید ، این آلبوم به لحاظ فنی هم قابل تامل است. اولین چیزی که نظر من را به خود حلب کرد طراحی جلد و طراحی اسم این کار بود . همانطور که همه می دانیم طراحیِ این دو اِلمان برای همه مصنفین با هر عقیده و مرام و علاقه موسیقایی امری مهم و تامل برانگیز است اما بسیاری از مصنفین صرفا بدیع و جذاب بودنِ این دو برایشان مطرح است ؛ نه نسبتِ طراحی جلد و عنوانِ کار با محتوای موسیقایی . علی قمصری به گونه ای این دو را طراحی کرده است که هم مانفیست موسیقایی او باشد و در عین حال او را در مقامِ یک موزیسینِ جوان به خوبی عرضه کند . عکسِ خودش روی جلد است ، اما طراحی یک چتر و بارانِ زیر چتر( نه خارج از محیطِ داخلیِ چتر) نگاه شما را به سمتِ مانیفست نوگرانه او در داخل جلد هدایت می کند؛ جایی که می بینید عنوانِ دُرُصط هم به شکلی موجز توضیح داده شده است .

آلبوم "درصط" به نظر نگارنده بعد از "برف خوانی" یکی از بهترین آثار بی کلام علی قمصری است. "برف خوانی" هم را که دیدم مشعوف شدم که کسی آمیزه از علم و هنر و خلاقیت را عرضه کرده است . هرچند قبل از قمصری اجرای کوارتت با تکنوازِ ساز ایرانی سابقه داشته است .اما همان کنسرت برف خوانی بسیاری را ترغیب کرد که به این آنسامبل بیاندیشند. این آنسامبل بنا به ماهیتِ خود هم به علم ارکستراسیون و تنظیم و آهنگسازی نیاز دارد هم به ذوق و خلاقیتِ شما در مقام یک مصنف .

استفاده از کوارتت زهی کلاسیک به جای کوارتت ایرانی(کمانچه) هم در نوع خودش اقدامی شایسته است .این آنسامبل بسیار بیشتر از نمونه ایرانیِ خود قابلیت دارد چه در ایجاد بافت ها و چه نوانسها و چه در خروجیِ میکس شده کار. قمصری که علاوه بر "برف خوانی" و "درصط" تجربه های دیگری نیز با کوارتت های خارجی . داخلی داشته است به خوبی ازین قابلیتها استفاده کرده است؛ به طوریکه در این البوم انواع نسبتا گسترده ای از آرشه کشیِ سازهای زهی را می توانید بشنوید. 

انتخاب میثم مروستی برای اجرای همه ی سازهای زهی هم اقدامی است که نباید به راحتی از کنار آن گذشت .چرا که یکی از ستون های اجرای موسیقی، رعایت شیوه و استایلِ آن موسیقی است و میثم مروستی با قابلیت های ویژه ای که در شناختِ موسیقی ایرانی دارد به خوبی می توانست از عهده عملیاتی کردنِ ایده های موسیقایی قمصری بر بیاید.چنان که در این آلبوم می بینید سولوهایی از ویلنسل و آلتو می شنوید که کاملا بیانگر احاطه نوازنده به مختصاتِ موسیقی دستگاهی دارد تا جایی که اگر نوازنده کلاسیک جایگزینِ او می شد ، چنین نتیجه ای به دست نمی آمد.

قصد ندارم به محتوای اثر بپردازم که در بسیاری از موارد این تحلیل، نه کارآمد است نه موثر؛ به خصوص که مولف کسی مثل قمصری باشد که اساسا خود را فرمالیست می داند و بر این تکیه دارد که هنر، فرم است.اما چنان که شنیدم مدهای موسیقی دستگاهی در این اثر قابل شنیدن است ؛ آرتیکوله ها ایرانی است  و این چینش در کنارِ سازها و مختصاتِ سازهای زهیِ کلاسیک ،برای مخاطبان امروزِ دهکده جهانی، جذاب و شنیدنی است.

در مقابل به نکته ای اشاره می کنم که آن استفاده از سازهایی موثر برای تولیدِ موسیقی است . امری به ظاهر بدیهی که بسیاری از مصنفین از رعایتِ آن بیم دارند . چند اثر دیده یا شنیده اید که سازبندی آن ها عبارتست از 3 تار، 2 بم تار، 4 کمانچه ، 3 کوبه ای و در نهایت، نه بخش نویسی می بینید ، نه تنظیمی می شنوید نه حس می کنید که وجود همه این سازها در بخشی از تنظیم یا بافتِ اثر موثر بوده است . مهم است بدانیم سازها را به اندازه خرج کنیم . نه برای عجیب جلوه دادن، خلوت و کم ساز؛ نه برای مرعوب کردن و اثرگذاریِ کاذب ، پرتعداد و غیر موثر.

ترکیب هایی مثل ترکیبِ سازبندیِ آلوبم درصط می تواند نمونه ای از استفاده درست از سازها برای بخش نویسی و تولید بافتِ موسیقایی باشد .همه بخش های صوتی از سوپرانو تا باس مهیا هستند و هرکدام وطیفه ارگانیکِ خود را انجام می دهند . 

این مراسم، یکشنبه 15 اسفندماه ساعت 17 در شهرکتاب ابن‌سینا واقع در شهرک غرب، انتهای خیابان ایران‌زمین، رو به روی بیمارستان بهمن برگزار خواهد شد.