آقاى انصارى چندبار مى خواستن من رو بعد از دست بوسى ، بفرستن پايين... مى دويدم يه گوشه قايم مى شدم... بعد دوباره مى اومدم يه بار ديگه دست امام رو مى بوسيدم... اين قصه سه چهاربار تكرار شد... اصلا هم حواسم نبود كه لباسم نسبت به بقيه ى بچه ها تابلوه و بيشتر توى چشمم... دفعه ى آخر حضرت امام و بقيه (مثل مرحوم آقاى توسلى) ، متوجه موضوع شدن... اين بار با مهربونى مضاعف دوتا دست مباركشون رو بر سرم كشيدن و يه لبخند پرمهرى زدن كه هنوز بعد از سى و اندى سال ، نقشش بر دلم زنده است... لبخند و دعاى خيرت براى همه مون مستدام " بابا روح الله ".