این یافته ها به ایجاد روش های جدیدی برای از بین بردن اضطراب بعد از سانحه منجر می شود. در همین راستا محققان احتمال  مرتبط کردن دو خاطره و سپس جدا کردن آن را بررسی کردند. به همین دلیل به موش ها آموزش داده شد تا دو خاطره ترسناک جداگانه را در ذهن خود داشته باشند.

نخست پروفسور کائور اینوکچی ارتباط میان درد و طعم های مختلف را به موش ها آموزش داد. سپس هربار که موش ها بطری حاوی محلول ساخارین را لیس زدند به آنها محلول  کلورید لیتیوم تزریق شد.

برای ایجاد خاطره ترسناک دوم به موش ها آموزش داده شد تا صوت را با شوک الکتریکی مرتبط کنند و هر زمان آن را شنیدند در جای خود بمانند. سپس این دو خاطره به یکدیگر مرتبط شدند. یعنی هر زمان موش ها از محلول ساکارین خوردند، محققان یک صوت خاص را منتشر کردند و به همین دلیل آنها در جای خود میخکوب شدند. به تدریج  هر زمان موش ها  از محلول شیرین می خوردند در جای خود میخکوب می شدند.

سپس گروه بااستفاده از  روشی به نام اپتوژنتیک سعی کردند خاطرات را جدا کنند. در روش اپتو ژنتیک از نور برای هدف گیری و تغییر نوترون های خاصی استفاده می شود که هنگام ثبت این خاطرات فعال بوده اند. به این ترتیب ارتباط میان دو خاطره از بین رفت.  

جالب آنکه این روش کارساز بود و پس از به کار بردن آن، موش ها دیگر بعد از خوردن محلول ساخارین درجای خود میخکوب نشدند.

درهرحال اینوکوچی معتقد است بالاخره در آینده روشی مشابه به مردم کمک می کند تا خاطرات را از رویدادها مجزا کنند.