نام هلن مارتن، به عنوان هنرمندی که با عناصر هنری گوناگون ‌کار می‌کند، سال‌ها است که در عالم هنر بر سر زبان‌ها افتاده است. شیوه‌ی کار مارتن استفاده از اشیای آشنا و کهنه و خلق "چیزی نو" از طریق ترکیب‌بندی جدید آن‌ها است. به این ترتیب مارتن، پیوسته نظم کهن را زیر سوال می‌برد و پدیده‌ها را به شکلی نو عرضه می‌کند.

هلن مارتن به کارهای خود عنوان "معماها یا پازل‌های تجسم‌یافته" را داده است. کارهای کولاژ او، چالشی است برای تمرکز و تخیل بیننده. اگر کسی اجزاء و مواد ترکیبی آثار مارتن را با دقت بنگرد و تجزیه و تحلیل کند، احتمالا می‌تواند تصاویر و اشیایی که در جهان مدرن پیرامون ما وجود دارند را به گونه‌‌ای دیگر ارزیابی کند.

آلکس فارکورسن، ريیس هیات داوران جایزه‌ی ترنر و مدیر "تیت بریتین" می‌گوید، کارهای چهار هنرمندی که به مرحله‌ی نهایی رسیده‌اند، "بسیار متنوع، گوناگون و جذاب ‌هستند. کار آنته‌آ همیلتون با عنوان "پروژه برای یک در ـ ۲۰۱۶" حقیقتا یکی از آثار جذاب است".

مایکل دین، یکی دیگر از برندگان جایزه‌ی "ویلیام ترنر" است. به گفته‌ی آلکس فارکورسن، ريیس هیات داوران جایزه‌ی ترنر، موضوع‌های اصلی هنر معاصر بریتانیا، تا کنون در قالب طنز و انتقاد به تصویر کشیده می‌شد. چندی است که این مضامین جای خود را به پرداخت "چندگانگی و چند قشری ‌بودن" داده است. اثر "Sic Glyphs" از مایکل دین نمونه‌ی بارز این پرداخت تجسمی است.

غلب طرح‌های این هنرمند ۳۹ ساله، با یک واژه آغاز می‌شود و کلِ کار در روند آفرینش عینیت می‌یابد. اثر "الفبای تجریدی" ابتدا با حروفی که به قامت یک انسان است شکل گرفته و سپس با موادی مانند سیمان، خاک، فولاد و شن تکمیل شده است.

ژوزفین پراید، با اثری به نام "بچه می‌خواهد قطار سوار شود" یکی دیگر از برندگان "جایزه‌ی ترنر" است: این اثر از قطار کوچکی ساخته شده که می‌توان در واگن‌های آن نشست و از نمایشگاه دیدن کرد. آلکس فارکورسن، ريیس هیات داوران این جایزه‌، در این باره می‌گوید: «کار براید در واقع تجربه‌ی تجریدی بازدیدکنندگان را مخاطب قرار می‌دهد.»

این هنرمند ۴۹ ساله که استاد "عکاسی مدرن" دانشگاه هنر برلین نیز هست، در برلین و لندن کار می‌کند و هنرهای تجسمی و عکاسی را به خدمت می‌گیرد تا در طبیعت تصاویر و نمایش آن غور و تفحص کند. چندی پیش آثار او در بیناله‌ی برلین نیز به نمایش درآمدند.