وی ادامه داد: پدرم مؤذن مسجد بودند و در راه موسیقی، تأثیر بسزایی بر موسیقی مقامی، به ویژه موسیقی آوازی منطقه‌ تربت جام گذاشتند؛ و «سرو خرامان» از آثار بسیار خوب پدرم است. پدرم غزلیات عارفانه‌ بسیار خوبی می‌خواندند و استادان از نحوه‌ ادای کلمات حین خواندن و معلومات ایشان حیرت می‌کردند. حال که ایشان از میان ما رفته، می‌فهمیم چه گوهر گران‌بهایی را از دست داده‌ایم. 

وی درباره حمایت‌های مالی بخش دولتی نیز گفت: از نهادهای مختلفی کمک ها و حمایت هایی صورت گرفت و دفتر موسیقی (آقای فرزاد طالبی) و مؤسسه‌ هنرمندان پیشکسوت (آقای سیدعباس عظیمی) به پدرم کمک مالی کردند. 

دختر زنده یاد شریف‌زاده در پاسخ به این پرسش که آیا شاگردی از استاد به جا مانده است؟ اظهار داشت: بله؛ آقای صادق شریفی‌نسب، رئیس اداره‌ی فرهنگ و ارشاد باخرز، از شاگردان پدرم هستند که به سبک ایشان آواز می‌خوانند. 

وی همچنین گفت: امیدوارم قدر هنرمندان را بدانند؛ بهتر است هنرمندان قبل از مرگشان به جامعه‌ موسیقی معرفی شوند ضمن اینکه تا وقتی زنده هستند به یادشان باشند و به آنان بها دهند. پدر من مشکل مالی و اقتصادی نداشت. 

هوشنگ جاوید از پژوهشگران موسیقی نواحی ایران، چند روز پیش در مصاحبه با هنرآنلاین، ضمن اشاره به کمک های دفتر موسیقی به استاد شریف زاده که در سال های پایانی عمر استاد صورت گرفت، گفته بود: «این هنرمند [استاد شریف زاده] مدتی بیکار شده بود و از سویی جفایی از جانب جامعه به ایشان روا داشته شد که این هنرمند به ناچار مدتی شغل غسالی را انتخاب کرد. هر چند بعد از آن دوباره به هنر او توجه شد اما شریف‌زاده هیچ گاه با توجه به همه استعدادهایی که داشت، آن جایگاهی را که درخورش بود پیدا نکرد».

استاد شریف زاده، خواننده و آهنگساز موسیقی مقامی، بود که آهنگ‌های معروفی چون «سرو خرامان»، «دلبر رعنا» و «دختر عموجان» را خلق کرده است.

استاد محمد ابراهیم شریف زاده متولد شهر باخرز از توابع استان خراسان رضوی بود. این استاد موسیقی مقامی را از نوجوانی آغاز کرده بود و با مرحوم استاد غلامحسین سمندری همکاری نزدیکی داشت که این همکاری سال های سال طول کشید و آلبوم موسیقی «خون‌پاش و نغمه‌ریز» حاصل همین همکاری است.

اذان معروف استاد شریف زاده که به شیوه‌یی منحصر به فرد خوانده شده، توجه بسیاری از پژوهشگران را به خود معطوف کرده‌ است.

انتهای پیام /