آیت‌الله یزدی با بیان اینکه بحث و درس فلسفه لازم است، اما در روایات داریم، همه بحث‌ها را برای همه کس نباید گفت، افزود: کسانی که به بحث فلسفه می‌پردازند باید اهلیت پرداختن به آن را داشته باشند.

وی بیان کرد: مرحومه علامه طباطبایی به این نکته توجه می‌کردند و در بحث فلسفه تعداد معدود و انگشت‌ شماری را در کلاس درس اجازه حضور می‌دادند و در میان آن‌ها افرادی مانند آیت‌الله جوادی آملی بودند که امروز سرمایه فلسفی خوبی در حوزه هستند.

رئیس جامعه مدرسین حوزه علمیه قم با بیان اینکه برای شناخت جهان و نظام هستی راه‌های مختلفی وجود دارد که یکی از این راه‌ها حرکت است، گفت: حرکت محسوس است چه ظاهری و چه تکاملی که در نباتات و در خود انسان دیده می‌شود و نطفه به طفل و سپس نوجوان و پیر تبدیل می‌شود و این حرکت محرک می‌خواهد و جهان‌بینی آن‌ها مبنی بر مبدأ حرکت است.

وی تصریح کرد: اشکالاتی هم به این روش وارد شده است و جواب‌هایی هم داده شده است اما تصور می‌کنم از نظر روش فلسفه ما این روش اشکالاتش بیشتر است.

آیت‌الله یزدی با اشاره به اینکه روش دیگری که در بحث‌های فلسفی در مورد مبدأ صحبت می‌کنند فرضیه اجزا عالم است گفت: در این روش ماده را تجزیه می‌کنند و می‌گویند حتی کوچک‌ترین اجزا قابل تجزیه هستند حتی کوچک‌ترین اتم از سخت‌ترین موجود، مانند مسئله انرژی اتمی که از کوچک‌ترین اجزای ماده مخصوصی است.

وی ابراز کرد: در این روش به موادی رسیده‌اند که اگر بشکند تبدیل به انرژی می‌شود و اگر متراکم شود به ماده تبدیل می‌شود، هیولای بین انرژی و ماده همان مبدأ هستی و عالم است.

رئیس جامعه مدرسین گفت: هیولا در فلسفه به چیزی می‌گویند که از شکل خاصی خالی است و شکل‌های مختلفی به خود می‌گیرد و بالاخره این هیولا محدود است و وقتی مورد سؤال قرار می‌گیرند که از کجاست نمی‌توانند جوابش را دهند.

وی با بیان اینکه به نظر ما بهترین و دقیق‌ترین و صحیح‌ترین راه، بحثی است که ملاصدرا شروع کرده و از راه هستی وارد شده است، افزود: اگر شما پذیرفتید که هستی معنایش این است که یک واقعیت را پذیرفته‌اید و بعد این سؤال پیش می‌آید که این حقیقت روی پای خودش ایستاده یا خیر، و اگر روی پای خودش ایستاده، حقیقت است و اگر روی پای خود نایستاده وابسته به وجودی است که روی پای خود ایستاده، چیزی که به‌جایی متکی نیست و اول و آخر ندارد و هم ظاهر است و هم باطن.

آیت‌الله یزدی گفت: نفس مطمئنه، نفسی است که به هر جا نگاه می‌کند، اول خدا را می‌بیند و بعد خود را، یعنی از موجود به وجود نمی‌رود، بلکه از وجود به موجود می‌رود.

وی بیان کرد: همه معمولاً از موجود به وجود  می‌رسند، یعنی از مخلوقات به خالق پی می‌برند ولی کسانی که عارفانه خدا را می‌شناسند هرچه را که می‌بینند به خالق پی می‌برند و از وجود به موجود می‌رسند.

رئیس جامعه مدرسین در پایان با بیان اینکه خوشحالم که در حوزه‌ای مثل قم، بحث فلسفه مورد توجه است گفت: همان‌طور که بخش زیادی از آیات قرآن در مورد فقه است بخشی از آیات قرآن نیز در مورد فلسفه است.