ساعتهای هوشمند (اسمارت واچها) مانند دیگر گجتهای عجیب و غریبی که نوجوانان به کار میبرند، دارند راه پیشرفتشان را در جهان باز میکنند. اما آنها هنوز قولهای عمل نشده زیادی دارند و خیلی وعده وعیدهای دیگر نیز در باره آنها هنوز در راه است. به شرطی که آنها قابلیت زنده ماندن خود را با روند زندگی مردم همچنان حفظ کنند و با گذشت زمان از بازار مصرف کنار گذاشته نشوند.
در حال حاضر اسمارتواچ ها ردیابهای ورزش تناسب اندامی (فیتنس ترکر) مجهز به صفحه نمایش لمسی بیش نیستند. این ساعتهای هوشمند قلمروهای تازهای را در حوزههای برنامههای کاربردی یا همان برنامکها (App) که ما قبلا هرگز ندیدهایم را به روی ما گشودهاند. اما هنوز بسیاری از کاربران آنها را فقط یک سری ساعت دیجیتال بیش از حد شیک و مجلل میدانند.
«کریس هریسون» پروفسور دانشکده تعاملات انسان – رایانه مؤسسه کریج ملون است که آزمایشگاهش سالها است برای کشف این موضوع که گجتهای پوشیدنی (ویریبل) پدیده بزرگ آینده برای زندگی بهتر هستند، تلاش میکند.
پس از چندین سال کار سخت آنها موفق شدند معمای آن را رمزگشایی کنند. راه حلی که آنها به آن رسیدهاند، وای بند (Viband) نامیده میشود که با استفاده از قابلیت شتاب سنج درون ساخت اسمارتواچها، موفق شدند حرکات مختلف انگشتان دست کاربران را بدون نیاز به لمس صفحه نمایش ساعت هوشمند از سوی کاربر تشخیص داده و ثبت کنند.
پروفسور هریسون میافزاید: «دست شما یکی از مهمترین راههای کشف و تعامل با محیط اطراف شما است. شما همه چیزها را با آن لمس میکنید و بیشترین تعامل با رایانهها نیز توسط لمس ماووس و تایپ روی صفحه کلید، صورت میگیرد. ما میخواستیم با استفاده از این موضوع تجربه صید اطلاعات بینظیر توسط لامسه دستها را چندین برابر کنیم. این قضیه میتواند نقش اسمارتواچها را بهصورتی نو، دوباره مطرح سازد
با آنکه صفحه نمایشهای اسمارتواچها چندان بزرگ نیستند که ورودیهای لمسی پیچیده دست را ثبت کنند، اما این طرح مفهومی هوشمندانهای است که ما با حذف یک ورودی رابط کاربری غیر لازم (صفحه نمایش کوچک ساعت هوشمند) یک سطح حساس وسیع مانند سطح بدن انسان را جایگزین آن کنیم.
این نوآوری میزان احتمال ساده کردن زندگی برای مردم را فوقالعاده بالا میبرد و این تجربه جادویی تجربه کاربر فقط با استفاده از اسمارت واچها ممکن است و اهمیت حس مفهوم را بیش از پیش مطرح میسازد.