وی افزود: گروه کانی‌شناسی هیأت موفق شد تا منبع ماده خام مورد استفاده ساکنان محوطه در ادوار پارینه سنگی را در حوالی دو کیلومتری جنوب شرق محوطه شناسایی کند .

به گفته این باستان‌شناس، شواهد زمین‌شناختی به روشنی حاکی از این است که منابع ماده خام مورد استفاده برای ابزارسازی در شکل قلوه‌های چرت و فلینت از سازندهای شمال دست کوه‌های مشرف به شهر سمنان شسته و در مسیر رودخانه «گِی نو» به مجاورت محوطه رسیده و توسط انسان عصر پارینه سنگی مورد استفاده قرار گرفته است .

وحدتی نسب ردیابی نهشته‌های فرهنگی مرتبط با فعالیت‌های انسانی در دورتادور تپه شماره هشت را از دیگر دستاوردهای گروه در روزهای گذشته اعلام و اظهار کرد: به این ترتیب مشخص شد مکانی که امروزه به شکل تپه شماره هشت میرک مورد کاوش باستان شناسان قرار گرفته، در ادوار پارینه سنگی به صورت پشته‌ای کم ارتفاع در میان تالابی کم عمق و گسترده بوده است.

وی مهمترین دستاورد فصل دوم کاوش را تا به امروز، دریافت نتایج جدید گاه‌نگاری مطلق محوطه در خلال چند روز گذشته خواند که حاکی از سنی حدود ۶۳۰۰۰ سال برای قدیم‌ترین لایه‌های استقراری است.

این باستان‌شناس پیش از این و بر اساس گاه‌نگاری فصل نخست کاوش میرک که نخستین محوطه روباز پارینه سنگی ایران به شمار می‌رود، قدمت لایه‌های زیرین آن را ۴۰ هزار سال اعلام کرده بود.

براساس این گزارش، کاوش در محوطه پارینه سنگی «میرک» با مجوز پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری و حمایت مالی و همکاری همه جانبه اداره کل میراث فرهنگی استان سمنان تا ۲۰ روز دیگر ادامه خواهد داشت.